Smu­tek jak deszcz spa­da na każde­go, jed­ne­go poczęstu­je mżawką in­ne­go ulewą.

Wciąż narze­kamy jak to jest nam źle w życiu. Gdy nag­le złe wiado­mości spa­dają na nas jak grom z jas­ne­go nieba. To do­piero wte­dy zaczy­na do nas do­cierać ja­cy by­liśmy szczęśliwi...

Niektorzy ludzie czuja deszcz, inni poprostu staja sie mokrzy /Bob Marley/

Gdy żyjesz nie bądź jak chmu­ra po­ganiana wiat­rem przez­nacze­nia, ale pta­kiem, który la­ta według włas­nej wo­li chodź mu­si się mie­rzyć z wiatrem.

"Wys­tar­czy tak mało, niedos­trze­gal­ny po­wiew wiat­ru, by spra­wy lek­ko się prze­sunęły i to, za co jeszcze przed chwilą człowiek gotów był od­dać życie, nag­le uka­zuje się ja­ko poz­ba­wiony treści bezsens."

Gwiaz­dy nig­dy nie są na wy­ciągnięcie ręki. Są nies­kończe­nie od­ległe, to oz­nacza ból, który człowiek od­czu­wa, spoglądając na nie w górę. To de­likat­ne rwa­nie w głębi serca.

Gwiaz­dy ni­komu nie spa­dają do rąk własnych. Trze­ba ich szu­kać i o nie walczyć.

Nie pal za sobą mostów,bo nie wiado­mo czy tą samą drogą nie przyj­dzie ci wracać. W prze­paść wpaść łat­wo.Spa­da się długo.Upa­dek jest bolesny. A nie wiado­mo czy na górze stać będzie ktoś z wy­ciągnięta po­mocną dłonią

Po­wody do miłości ukocha­nej oso­by po­win­ny być jak gwiazdy. Cho­ciaż co no­cy spa­dają ich ty­siące, na­dal zos­ta­je ich nies­kończe­nie wiele.

To, na co tak bar­dzo długo cze­kamy z niecier­pli­wością... za­mienia się w krótką chwilę szczęścia, którą trud­no uchwycić! Szczęście ulot­ne jest, jed­nak war­to podążać za nim, mi­mo wszystko! Mi­mo og­ra­niczo­nego cza­su, mi­mo deszczu, mi­mo łez...

Deszcz bi­je z siłą po oknach Chmu­ry sza­re straszą brzydotą Wiatr On szep­ce próbując dos­tać się wszel­ki­mi szparami

Życie to płacz, płacz to łzy, łzy to krop­le, krop­le to deszcz... A w płaczu jak w deszczu, kiedyś w końcu wyj­rzy słońce...