Bu­duj­my mos­ty, a nie mury. Przy­wołuj­my słońce, a nie burzli­we chmury. Sta­wiaj­my zam­ki, a nie dom­ki z kart. Bo świat pra­cy ludzkich rąk jest wart!

Wiarą zbu­duje­my most, po drodze spot­ka­my nadzieje, która po­może nam dojść do pięknej czys­tej Miłości.

Bu­duj­my mos­ty, a nie mury. Przy­wołuj­my słońce, a nie burzli­we chmury. Sta­wiaj­my zam­ki, a nie dom­ki z kart. Bo świat pra­cy ludzkich rąk jest wart!

Nie zbu­dujesz mos­tu , jeśli na jed­nym brze­gu rze­ki stoi człowiek z wy­ciągniętą ręką, a ty w swo­jej trzy­masz ka­mień, wyr­wa­ny z budulca.

Paląc za sobą mos­ty nig­dy nie zna­my siły dru­giej oso­by która sta­wia na no­wo most wy­ciągając rękę w naszą stronę.

Jed­ni bu­dują most, a in­ni sta­wiają na nim mur.

Paląc za sobą wszys­tkie mos­ty miłości, zbu­dowałeś most wiszący nad prze­paścią losu.

Są skręty na świecie których wziąć nie weźmiesz, są miej­sca odrębne, szla­kiem ich nie przejdziesz. I są też marze­nia, te mos­ty kosmate, po których prze­mie­rzysz się naj­większym gratem...

Paląc za sobą mos­ty po­zos­taw choć wąską kładkę, bo nig­dy nie wiesz czy nie będziesz mu­siał/a zawrócić.

Cza­sem mu­si po­jawić się długa rze­ka prob­lemów, byśmy zaczęli bu­dowa

Ze złama­nych obiet­nic,mos­tu nie zbudujesz. Je­dynie tratwą dry­fować możesz,ku nadziei

Niepew­ność to most, który od­dziela bez­gra­niczną ra­dość od bez­brzeżnej rozpaczy.