Pop­rzez sze­lest liści i krop­le ro­sy na­tura opo­wiada nam swo­je losy... Nad­staw ucho na głębię istnienia...

Szczęście to łza, którą się otarło i uśmiech, który się wywołało

świat zmienia się każde­go dnia raz jest le­piej, raz gorzej ale po­myśl - życie masz tyl­ko jed­no jest piękne, choć cza­sem da­je w kość wsłuchaj się w śpiew ptaków wiosną w pa­dający, ulew­ny deszcz w szum drzew pod­czas wiat­ru w szmer opadłych liści je­sienią w odgłosy zmrożone­go śniegu zimą spójrz jak urocze są wscho­dy i zacho­dy słońca o każdej porze ro­ku

War­to trwać dla tych wszys­tkich chwil wy­pełnionych ra­dością nie do opi­sania. Kiedy każdy liść wy­daje się bar­dziej zielo­ny, każdy kwiat bar­dziej ko­loro­wy, a naj­większy ba­nał na­biera niepow­tarzal­ne­go sen­su.

Przychodzisz z cicho spa­dającym os­tat­nim liściem .....Kołyszesz się na wiet­rze tar­ga­na sprzeczny­mi uczu­ciami......nie wierząc, że "Maj" może przyjść w środ­ku mroźnej zi­my.......

Nasz żywot jest niczym liść na drzewie: Wiosną - rodzi się, roz­wi­ja, rośnie... La­tem - doj­rze­wa, owocuje... Je­sienią - usycha, spa­da, od­ry­wa się od reszty... Zimą - gi­nie pod war­stwą prochu i uchodzi w zapomnienie...

Aż pat­rzeć nie można pod wiatr – Więcej wy­ciśnie łez, niż wy­suszy. W po­rywach myśli kłaść się spać, Pod godłem Księżyca śnić.

Ko­lej­ny ro­mans z porą ro­ku, nad­chodzącą w blas­ku złotych liści, z włosa­mi pachnący­mi deszczem, otu­lona chłod­nym wiatrem.

Zaufa­nie jest jak krop­le deszczu na liściach i płat­kach kwiatów...

Krop­le deszczu zmyją mo­je łzy, wiatr osuszy moją twarz, w oczach od­bi­je się słońce, ko­lor liści na­syci głębię ich koloru, i uśmie­chnę się wszys­tki­mi ko­lora­mi tęczy, a ma­lino­wo-ko­ralo­we us­ta nie poz­nają już smutku....

Pod pie­rzyną liści codzien­ności zielo­na tra­wa wspomnień...

Łza spływająca po po­liczku jest jak opa­dający je­sien­ny liść... Swą barwą i uro­kiem pok­rze­pia duszę...