Na­wet z tonące­go okrętu wy­siada się w pew­nej kolejności.

Nadzieją jest os­tatnia deską ra­tun­ku dla cier­piących, a dla szczęśliwców? Okrętem, którym pływają po morzu swo­jego życia...

Był na stat­ku. Na wiel­kim, trzy­maszto­wym okręcie, z og­romny­mi żag­la­mi i trze­ma rzęda­mi wioseł. Wokół roz­ciągał się bez­kres­ny ocean. Był on jed­nak bar­dzo wzburzo­ny, a w połącze­niu z sza­ro gra­nato­wym niebem wyglądał prze­rażająco

Życie to naj­bar­dziej ek­stre­mal­ny ze sportów. Trze­ba rzu­cać się na głęboką wodę, a po­tem: płynąć pod prąd, iść pod wiatr, rzu­cać się w wir, spa­dać z obłoków, sięgnąć dna i...odejść...cza­sem właśnie w chwi­li, gdy już na­biera­liśmy wiat­ru w żagle...

Będąc ste­rem ,żag­lem , okrętem ... co jest wart mój okręt ... po co ster ... żag­le ... ... nie ma wiat­ru ...

[...]Kiedy za­pada zmrok, słońce nik­nie za ho­ryzon­tem a na gra­nato­wym niebie po­jawiają się gwiaz­dy, siadam na mar­mu­rowym pa­rape­cie mo­jego ok­na i wpat­rzo­na w cień ludzkiej ot­chłani podróżuje po błękit­nych wo­dach oceanu, podróżując 5 gwiaz­dko­wym okrętem, który za­raz za­tonie. Dwa mi­liar­dy codzien­nie pot­rze­bujących cze­goś od ciebie ludzi. A te­raz? te­raz nie ma ni­kogo...

na czar­nych żag­lach i smol­nych okrętach płyną ludzkie marzenia które legły w gruzach co pcha je na przód? ni...niena­wiśc tych co je porzu­cili jak gdu­by mieli do te­go prawo

Każdy człowiek pot­rze­buje sta­le na­wet pew­nej ilości trosk, cier­pień lub biedy, tak jak okręt pot­rze­buje ba­las­tu, by płynąć pros­to i równo.

Jak opuścisz swój okręt za­nim za­tonie to nie pójdziesz na dno ra­zem z nim.

Życie jest jak morze nieob­liczal­ne, zmien­ne, cza­sem spo­koj­ne, niekiedy wzburzo­ne, a ludzie jak okręty płyną przez to morze ku wy­mie­rzo­nemu celowi...

Nie na­leży ani okrętu przyt­wier­dzać do jed­nej kot­wi­cy, ani życia opierać na jed­nej nadziei.

Tyl­ko roz­bi­tek, który uniknął śmier­ci na tonącym okręcie, może pojąć psychikę człowieka, który śmieje się wyłącznie dla­tego, że może oddychać.