Okręt roz­bił się na skałach Des­ki pływają roz­rzu­cone w płyt­kiej wodzie u stóp plaży Ser­ce mo­je bi­je głośno Żyję czy umarłem Ot­worzę oko po­pat­rzę na świat Pędziłem na okręt i gnałem załogę, aby bez zwłoki do ciebie się udać

Nie wie­działam, że się ser­ca tak os­tudzą, uwie­rzyłam, że umiera się pa­rami, nie wie­działam, że się ludzie różnie budzą jak okręty, nie te sa­me, choć w tej sa­mej wciąż przys­ta­ni…

Ot­wieram swoją duszę, Tak spokojnie. Cisza. Mów do mnie! Wśród na­wałni­cy i burz, Mój okręt będzie dryfował Na pełnym morzu. Tak odważnie. Przy Tobie... Nie zab­raknie Mi wiat­ru w żaglach.

Książki - okręty myśli żeg­lujące po oceanach cza­su i tros­kli­wie niosące swój dro­gocen­ny ładu­nek z po­kole­nia w pokolenie.

Ko­bieca na­tura jest jak ocean, ule­ga najlżej­sze­mu na­cis­ko­wi, ale dźwi­ga naj­cięższe okręty.

Odpływa okręt a ja na nim Stojąc na pokładzie Za­cis­kając pięści na barierkach...ywam... W niez­naną krainę niesiony wzburzo­nymi falami Znikam...

Gdy nie kieru­jesz swym okrętem życia, to ro­bi to los - a ten roz­bi­ja cię o skały wciąż zmieniając.

"Dziś piękność twą w całej oz­do­bie widzę..." bo... wy­pełzłaś wreszcie ze mnie w pa­nice szu­kać no­wego żywiciela... Głodo­wej śmier­ci cień ka­zał opuścić okręt tonący. Choć jeszcze jes­tem słaby, to mi lekko. Przeżyłem odrobaczenie...

Wy­pat­ruję na ho­ryzon­cie ich obecności Ale nos­talgia mój wzrok oddala Czy napływają wspom­nień okręty z przeszłości Prze­paść lat doj­rzeć nie pozwal

Miłość - okręt pod­nieb­ny z blas­ku Serc zrodzo­ny, wśród obłoków zwo­dowa­ny, w Nas zakotwiczony.

Śpię kiedy chcę, jem kiedy chcę, ubieram co chcę, mówię do sprzętów… Jes­tem so­bie ste­rem, żeg­larzem, okrętem… … a może już…. dziwakiem?

Ko­bieca na­tura jest jak ocean, ule­ga najlżej­sze­mu na­cis­ko­wi, ale dźwi­ga naj­cięższe okręty.