Człowiek bez pas­ji , jest jak okręt który nie wie dokąd zmie­rza .

Poez­ja jest niez­mie­rzo­nym oceanem ludzkich myśli i przeżyć. Dry­fują po nim ga­leony miłości i fre­gaty tęskno­ty, które nie poz­wa­lają roz­winąć żag­li małym jachtom wypływającym z por­tu dy­dak­ty­ki. A prze­cież to niejed­nokrot­nie piękniej­sze okręty.

Wszys­cy płyniemy na tym sa­mym okręcie. Do­piero w nie­szczęściu zo­baczy­my kto ko­go wyrzu­ci za burtę, a kto po­da koło.

Ster­nik nie szu­kał kur­su, ka­pitan szu­kał współrzędnych, maj­tek wyczyścił pokład, a pi­jany bos­man za­topił okręt.

Miłość to nie staw, w którym można zaw­sze od­na­leźć swój od­bi­cie. Miłość ma swo­je przypływy i odpływy. Ma też swo­je roz­bi­te okręty, za­topione mias­ta, ośmior­ni­ce, burze i skrzy­nie złota i pe­reł. A perły leżą głęboko.

Będąc ste­rem, żeg­larzem i okrętem i tak pot­rze­bujesz wiat­ru w żaglach.

Tyl­ko roz­bi­tek, który uniknął śmier­ci na tonącym okręcie, może pojąć psychikę człowieka, który śmieje się wyłącznie dla­tego, że może oddychać.

Żaden wiatr nie jest dob­ry dla okrętu, który nie zna por­tu swe­go przeznaczenia.

"Nie należy ani okrętu przytwierdzać do jednej kotwicy, ani życia opierać na jednej nadziei."

Bądź światłem na ho­ryzon­cie życia bo nig­dy nie wiado­mo czy gdzieś tam w da­li nie błądzi okręt szu­kający por­tu do two­jego ser­ca by ofiaro­wać ci miłość.

Biegać po łące, całymi dniami śpiewać piosen­ki o miłości, od ra­na do wie­czo­ra za­jadać się lo­dami... A te­raz przejdę do praw­dzi­wego życia...

Każda piosen­ka ma swoją his­to­rię; dla każde­go z nas inną.