Wielu wzbi­ja się w przes­tworza i od­la­tuje do marzeń, a my nielot­ne pta­ki możemy sie tyl­ko przyglądać.

Umiemy la­tać w po­wiet­rzu jak pta­ki, pływać pod wodą jak ry­by, a te­raz mu­simy nau­czyć się żyć na Ziemi jak ludzie...

Marze­nia to pta­ki, które unoszą człowieka. Marze­nia to myśli, prze­pełnione nadzieją. Marze­nia to cze­kanie, na ko­lej­ny dzień. Marze­nia to sny, które się spełniają. Marze­nia to ucie­czka od rzeczy­wis­tości - która przytłacza. Marze­nia to naj­piękniej­sze kwiaty, kwitnące na łące naszych myśli.

Zmarznięte pta­ki og­rze­wają się w pro­mieniach słońca. MY... nadzieją i ser­cem drugiego...człowieka.

Zy­cie ma trud­ny przebieg. Wszys­cy dookoła mówią, że jes­tem wol­ny jak ptak. Ilek­roć chcę wzbić się do lo­tu, oka­zuje się, że mam pod­cięte skrzydła.

miłość nie po­win­na być kwes­tią posiadania, bo żaden uwięziony ptak nig­dy szczęśli­wy nie będzie.

Chciałabym być ptakiem, wzbić się po­nad te wszys­tkie tros­ki i zmartwienia.

Uczu­cia są jak ptak... gdy więzisz je w klat­ce zbyt długo,tracą swo­je na­tural­ne in­styn­kty na zaw­sze i giną...

Ser­ce jest płochli­we jak ptak, dla­tego je­go miej­sce jest w klat­ce...cza­sem tyl­ko za­pom­ni się ją zam­knąć, wte­dy więzione, szu­ka lep­sze­go właściciela.

Ko­biecość - To jak ptak w bieli unoszący się w przes­trze­ni w swej wrażli­wości uczuć mknie ku zacho­dowi słonecznych promieni by chłonąc ciepło tej ener­gii :))

być niczym ptak wolnym, od sza­rości te­go świata swobodnym wzbi­jając się do nieba spełniać uk­ry­te głębo­ko w ser­cu marzenia.

Słowa por­wał wiatr.Poszy­bowały na skrzydłach zi­mowych ptaków.Może kiedyś wrócą z cichym sze­les­tem wiosen­nych traw.Choć tak sa­mo brzmiące,sens przy­niosą inny