Każdy z nas ma cza­sem dni, że wo­li po­być z sobą sam na sam. Jed­nak człowiek jest zwierzęciem stad­nym i po dłuższym cza­sie sam, szu­ka dłoni, która poz­wolli mu wyr­wać się z dzi­kiej samotności..

Lu­bimy po­być w sa­mot­ności , żeby uporządko­wać i poukładać myśli krążące nam po głowie.

Sa­mot­ność tak jak wiatr może przejść do części codzien­ności. Prob­lem po­jawia się zaw­sze, gdy wieje za bardzo.

Nadzieja ma skrzydła, przy­siada w duszy i śpiewa pieśń bez słów, która nig­dy nie us­ta­je, a jej najsłod­sze dźwięki słychać na­wet pod­czas wichury.

Życie, miłość, ra­dość, młodość- wszys­tko prze­minie z wiat­rem. Chciałabym móc osiodłać wiatr, aby do­gonić szczęście i wszys­tko co zniknęło w oddali.

Jeśli ro­zum od­po­wiada ser­cu...echem, to znaczy, że idziesz właściwą drogą, i na­wet w bez­senną noc nie słuchaj niesionych nies­po­koj­nym wiatrem....podszeptów.

Chodze­nie do tyłu nie zaw­sze oz­nacza co­fanie się. Chodze­nie tyłem to dos­ko­nała ochro­na przed wiat­rem wiejącym in­nym pros­to w oczy.

Pew­ne­go dnia, kiedy opa­nuje­my już wiat­ry, fa­le, przypływy i gra­witację, sięgniemy po bos­kie siły miłości. Wte­dy, po raz dru­gi w his­to­rii świata, człowiek od­kry­je ogień.

Jes­teśmy jak piórka na wietrze ta­cy słabi... dla­tego upadamy tar­ga­ni wiat­rem problemów… A później przychodzi zwątpienie w ciszy czte­rech ścian gdzie tyl­ko ogon psa syg­na­lizu­je ja­kieś życie…

Wol­ność często ma kształt la­taw­ca. Ni­by le­cimy z wiat­rem, a jed­nak wciąż ktoś po­ciąga za sznurek.

Deszcz bi­je z siłą po oknach Chmu­ry sza­re straszą brzydotą Wiatr On szep­ce próbując dos­tać się wszel­ki­mi szparami

Sa­mot­na, w burzę, nie zam­knę ok­na, po­roz­ma­wiam z wiat­rem, wyszu­mię się z drze­wami, podsłucham deszcz, który prze­gada całą ulewę.Na­reszcie nie będę sama.