Gdy żyjesz nie bądź jak chmu­ra po­ganiana wiat­rem przez­nacze­nia, ale pta­kiem, który la­ta według włas­nej wo­li chodź mu­si się mie­rzyć z wiatrem.

Sta­ram się nie myśleć, próbuję za­pom­nieć, roz­wiać wiat­rem smu­tek, i ka­piące łzy.

Ma­gia jest w każdym z nas, Nie pozwól by ule­ciała wraz z wiat­rem rzeczywistości!...

Ub­ra­na przez rosę wschodzące­go dnia, pie­szczo­na ciepłem pro­mieni słonecznych, otu­lona wiatrem, roz­budza­na wspomnieni...od­sy­cana emocjami, usy­piana przez gwieździs­te niebo … - mo­ja wyobraźnia.

Jes­teśmy wiat­rem przyszłych dni. Jes­teśmy og­niem słońca. Uwie­rzmy, że jed­nak możemy. Prze­cież możemy. Możemy wszys­tkiego dokonać.

Jed­no ziar­no uczuć wśród wydm pus­ty­ni obojętności. Skąpa­ne w piek­le pro­mieni ludzkiej niena­wiści, owiane wiat­rem niepewności.

Do praw­dzi­wej miłości trze­ba doj­rzeć, ona nie przychodzi z wiatrem.

Są pus­ty­nie, które mają oazy... Są też i ta­kie, które płaczą wiatrem...

Jes­teśmy jak piórka na wietrze ta­cy słabi... dla­tego upadamy tar­ga­ni wiat­rem problemów… A później przychodzi zwątpienie w ciszy czte­rech ścian gdzie tyl­ko ogon psa syg­na­lizu­je ja­kieś życie…

Marze­nia niech będą wiat­rem w mych żag­lach, a od­wa­ga niech będzie tar­czą przed głupotą i zapomnieniem.

Gdy przez całe życie wiatr wieje Ci w oczy, może po pros­tu na­leżny od­wrócić się do niego z wiat­rem o wiele łatwiej!

Nig­dy nie sądziłam, że można po­kochać po­nury, chłod­ny, przeszy­wający wiatr... Odkąd jed­nak czuję, że przychodzi stamtąd, gdzie Ty ot­wierasz nocą ok­na, by odet­chnąć tym sa­mym po­wiet­rzem, to zja­wis­ko nie jest już tyl­ko wiatrem.