Uśmiech cho­ciażby jed­ne­go człowieka może spra­wić, że śmieje się cały Twój świat...

Kochał w niej to, że śpiewała do szczot­ki do za­miata­nia, że tańczyła i pot­ra­fiła śmiać się z by­le cze­go. Była je­go oso­bistą wa­riatką na wyłączność.

Zdys­tansuj się do swoich prob­lemów. Moc­no praw­do­podob­ne, że za ja­kiś czas będziesz się z nich śmiał.

Los uśmie­cha się do człowieka gdy zechce, lub śmieje się z niego, gdy te­mu nie jest do śmiechu.

Pielęgnuj swo­je marze­nia. Trzy­maj się swoich ideałów. Masze­ruj śmiało według mu­zyki, którą tyl­ko ty słyszysz. Wiel­kie biog­ra­fie pow­stają z ruchu do przo­du, a nie ogląda­nia się do tyłu.

Naj­pewniej­szą oz­naką po­god­nej duszy jest zdol­ność śmiania się z sa­mego siebie. Większości ludzi ta­ki śmiech spra­wia ból.

Na­wet jeśli nie jest od ra­zu wza­jem­na, miłość zdoła przet­rwać je­dynie wte­dy, jeśli is­tnieje is­kier­ka nadziei - bo­daj naj­mniej­sza - że zdobędziemy z cza­sem ukochaną osobę. A reszta jest czystą fantazją. (Paulo Coe­lho.)

Ser­ce ludzkie jest jak lód na rze­ce- jeśli po­jawi się na nim ja­kaś ry­sa, wówczas mo­men­talnie roz­pa­da się na mi­lion ka­wałków, cze­go nie da się nap­ra­wić, od­bu­dować, dla­tego każde blis­kie nam ser­ca na­leży pielęgnować!

Od­dać ser­ce ko­muś, z kim sta­rość będzie drugą młodością... Dla której war­to żyć.

Naj­ciężej przeżyć chwi­le w której do­wiadu­jesz się że przy­jaciel za które­go od­dałbyś życie tak nap­rawdę nig­dy nie był twoim przyjacielem.

Słońce po­budza ludzkie twarze, do gry­masu na twarzy zwa­nym uśmiechem.

Z miłością jest jak z kawą - po­budza, ale cza­sem ma gorzki smak. I ten uza­leżniający za­pach o poranku! Pot­ra­fisz wyob­ra­zić so­bie dzień bez fi­liżan­ki moc­nej kawy?