War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca

"Gdyby kobieta przestała być zagadką, świat stałby się nudny, a miłość przestałaby istnieć."

Bo cza­sem trze­ba się uśmiechnąć. Tak mi­mo wszys­tko, spróbo­wać na no­wo żyć. Przes­tać żyć w klat­ce zbu­dowa­nej z mie­szan­ki wspom­nień i nies­pełnionych marzeń. Dać z siebie wszystko. Dla siebie i tych, którzy nasze­go uśmie­chu są warci.

Jest ci źle? Nie po­wiem ci: hej, uśmie­chnij się, daj spokój, nie war­to płakać. Płacz ile chcesz, po­myśl tyl­ko, czy warto.

War­to trzy­mać się właści­wego kur­su, aby w podróży, jaką jest życie, sto­sować się do dro­gow­skazów włas­ne­go serca.

Według lekarzy jedynym sposobem utrzymania zdrowia jest jedzenie tego, na co się nie ma chęci, picie tego, czego się nie lubi i robienie tego, czego by się wolało nie robić. Mark Twain

Po­daruj ludziom po­god­ne trwa­nie a prze­konasz się dla ilu z nich przywrócisz wiarę w ra­dos­ne bycie.

Podzi­wiam idących przez życie z lek­kością mo­tyla mi­mo głazów w duszy...

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Jak oszałamiająca krys­ta­liczność zi­my i jej płatków. Jak wios­na w pa­lecie kwiatów. Jak kruchy lot mo­tyla. Jak szkarłat­ny zachód słońca. Jak po­ran­na ro­sa na płat­ku i jak de­likat­ny do­tyk ust, który za­mienia się w po­całunek. Tak niet­rwała a za­razem piękna pot­ra­fi być miłość.

Na huśtaw­ce z mo­tyli i malw uciekam od miej­sca, w którym ko­lej­ni człon­ko­wie rodzi­ny ro­bią wszys­tko, bym była prze­ciw­ko in­nym. Chcę znów być dziec­kiem i nie wiedząc o prob­le­mach zgu­bić się wśród kart ko­lej­nej książki.

Jak po­wiew wiat­ru z de­likat­nością motyla za­tańczyłaś na nieboskłonie moich myśli lek­ko mus­kając stru­ny mej duszy ub­rałaś mo­je ser­ce w miłos­ne olśnienie