His­to­rie nig­dy nie mają końca, cho­ciaż książki nam to su­gerują. One nie kończą się na os­tatniej stro­nie ani nie zaczy­nają na pierwszej.

Marze­nia jed­nak się spełniają, wys­tar­czy tyl­ko posłuchać głosu ser­ca... i za nim podążać. Ser­ce sa­mo zap­ro­wadzi Cię do two­jego przeznaczenia....

Is­tnieje pra­wo, które z obo­wiązkiem win­no iść w parze… To pra­wo do Życia, ofiaro­wane wszys­tkim nam w darze.

Po­mimo te­go, że miłość ma naj­większą war­tość, nic nie kosztuje.

Człowieku go­niący za światem! Przy­siądź na chwilę i posłuchaj jak biją ludzkie ser­ca. W ich ryt­mie od­naj­dziesz me­lodię życia.

Wspom­nienia to je­dyny skarb ja­ki posiadamy. Mogę pow­ra­cać do nich no­torycznie mając pew­ność, że nikt ich mi nie ukradnie. Bo pa­mięć to dar i przekleństwo.

Oddam serce w dobre ręce. W zamian za czułość, dobroć, uchylę niebo pełne namiętności...

Praw­dzi­wego piękna nie ogar­niesz wzro­kiem- mu­sisz je uj­rzeć ser­cem... Wznieść się nad ho­ryzont ziem­skich doznań.

Kiedy cały świat zda­je się krzyczeć: nie war­to. Kiedy wszys­tkie zna­ki na niebie i ziemi mówią: od­puść. Kiedy przy­jaciele, ci 'tak zwa­ni' oraz ci praw­dzi­wi pu­kają się w głowę... Możesz oczy­wiście ich posłuchać, zre­zyg­no­wać, dać za wyg­raną. Ale jeżeli wśród te­go całego zgiełku usłyszysz choćby naj­cichszy szept ser­ca: możesz wszys­tko, uśmie­chnij się do siebie i za­kasaj ręka­wy. Nie ma lep­szych. Mu­sisz w to wierzyć.

Idziemy przez świat sa­mot­nie, ale jeśli ma­my szczęście, to przez jedną chwilę na­leżymy do ko­goś i ta jed­na chwi­la poz­wa­la nam przet­rwać całe wy­pełnione sa­mot­nością życie.

Słowo: Miłość Miłość. To ta­kie słowo ogólne, I zbyt ogólne by było szczególne, W cza­sach dzisiejszych... Gdzie czas na pocałunek? I na spa­cer za rękę przez park? Gdzieś życie zgu­biło kierunek, Zos­ta­wiając na ser­cu gorzki smak...

Miłość poz­na­je się po tym, że czy­jegoś głosu prag­niesz bar­dziej, niż ciszy; kochać to zgod­nie przer­wać roz­mowę, żeby posłuchać deszczu...