Mu­sisz korzys­tać ze swe­go życia i po pros­tu żyć! Nie można wie­cznie tonąć we łzach... Życie jest piękne, tyl­ko trze­ba na nie spoj­rzeć ocza­mi optymisty...

Dob­rze cza­sami obej­rzeć się za siebie... zo­baczyć to, co się osiągnęło. War­to uj­rzeć też ocza­mi wyob­raźni to, co zdo­być mog­liśmy.. Może nas owo zmo­tywo­wać do dal­sze­go działania i zdo­bywa­nia szczytów..`

Bo żyć to jak bu­jać się na huśtaw­ce - raz z całej siły odep­chnąć się od ziemi i uj­rzeć ho­ryzont, by za chwilę przys­tanąć w miej­scu, znów jej dot­knąć i z pow­ro­tem wzlecieć.

a spoj­rzaw­szy w lus­tro, uj­rzę je­dyną osobę, której w pełni mogę zaufać...

Jakże cen­ne jest uj­rzeć w lus­trze uśmie­chnięte oczy, gdy do­tychczas śmiały się tyl­ko usta.

Ot­wierając swe oczy uj­rzałam świat, jed­nak do­piero ot­wierając duszę i ser­ce, zo­baczyłam go w szczególnej okazałości…

Po­dob­no nie wi­dać serca ale gdy spoj­rzy­my w oczy osobie która nas kocha możemy uj­rzeć w nich na­mias­tkę te­go je­go bijące­go cudu.

Księżyc, który swoim blas­kiem otu­lał Twoją twarz jest moim naj­lep­szym przy­jacielem, bo to właśnie w je­go blas­ku uj­rzałam to cze­go szukałam...

Twa skrom­ność blas­kiem me oczy zachwyca... - rzekło nieśmiało Słońce do Księżyca.

Zat­rzy­mać czas. Przecze­kać wszys­tko w swo­jej głowie. Za­pom­nieć złe la­ta życia. Uwol­nić się od trosk i po­całować Ciebie. Za­tańczyć w blas­ku księzy­ca na skra­ju prze­paści, za­toczyć stopą os­tatnie kółko na ziemi i wpaść w ot­chłań świata i włas­ne­go życia. Spa­dając prze­myśleć swój żywot

Ma­my tak wiele marzeń. Na­wet gdy­by spadły wszys­tkie Gwiaz­dy nie spełniłyby ich wszystkich...

Szczęście nie zaw­sze chętne do spacerów... Jeśli wy­korzys­ta­my szansę i uchwy­cimy szczęście za ręce, dając się po­ciągnąć w je­go kierun­ku, uj­rzy­my nasze życie przez pryz­mat cu­dow­ne­go zacho­du słońca roz­postar­te­go przed oczy­ma naszej duszy...