Zmiany na­leży zaczy­nać od ra­zu, a nie od następne­go poniedziałku...

Całe nasze życie to działanie i pas­ja. Uni­kając zaan­gażowa­nia w działania i pas­je naszych czasów, ry­zyku­jemy, że w ogóle nie zaz­na­my życia.

Nie zaczynaj dzisiejszego dnia od rozpamiętywania wczorajszych zmartwień!…...

Mu­sisz korzys­tać ze swe­go życia i po pros­tu żyć! Nie można wie­cznie tonąć we łzach... Życie jest piękne, tyl­ko trze­ba na nie spoj­rzeć ocza­mi optymisty...

W świecie, gdzie życie tak naturalnie łączy się z życiem, gdzie kwiat nawet w powiewie wiatru łączy się z innymi kwiatami, gdzie łabędź zna wszystkie łabędzie, tylko ludzie budują sobie samotność.

Miłość to ta­ki "cud up­rawny": Na­siona jej życia zsyła Bóg, lecz up­ra­wiać mu­sisz ją sam. Pielęgno­wać, dbać i pom­nażać tak, by wy­dała owoce.

...trze­ba dbać i pielęgno­wać chwi­le szczęścia....­ba… bo by­wają ulotne...

Ser­ce jak kwiatuszek kiełku­je i rośnie z na­mi od początku nasze­go is­tnienia i to, ja­ki ten kwiatuszek będzie i czy w ogóle urośnie za­leży tyl­ko od nas, bo to my go kar­mi­my i pielęgnujemy.

Z ko­bieta­mi jak z kwiata­mi, trze­ba je pielęgno­wać wte­dy kwitną.

Przychodzą ta­kie dni, że człowiek nap­rawde nie wie w którą stro­ne ma da­lej iść, co zro­bic ze swoim zy­ciem. W te dni sa­mot­nosc bo­li jeszcze bar­dziej i przy­pomi­nają sie Ci wszys­cy którzy nas opuścili.

Smu­tek i ra­dość to w grun­cie rzeczy to sa­mo, nastroje... Z tym, że jed­no jest bra­kiem i błaga­niem o drugie.

Nie wstydź się swoich uczuć. Kiedyś może przyjść mo­ment kiedy stra­cisz je wszys­tkie i zapłaczesz nad tym że nie oka­załeś ich swoim blis­kim gdy było to możliwe.