Naj­pewniej­szą oz­naką po­god­nej duszy jest zdol­ność śmiania się z sa­mego siebie. Większości ludzi ta­ki śmiech spra­wia ból.

Łzy przy­jaciela są jak ce­bula, spra­wiają że płaczę ra­zem nim.

Gdy­bym wie­działa o sy­tuac­jach, przez które będę płakać, płakałabym już teraz.

O ileż le­piej płakać z ra­dości, niż znaj­do­wać ra­dość w płaczu.

tak płakać mogę codzien­nie...ze szczęścia.

Kiedy byłem małym chłop­cem, płakałem, że nie mam butów na sto­pach. Przes­tałem płakać, kiedy zo­baczyłem dziec­ko, które płacze, bo nie ma stóp.

Jest ci źle? Nie po­wiem ci: hej, uśmie­chnij się, daj spokój, nie war­to płakać. Płacz ile chcesz, po­myśl tyl­ko, czy warto.

Nie zro­zumie Cię ten co ki­wa głową, ale ten co nie raz płakał z Tobą.

Złocis­ta je­sień w pełnej kra­sie nadeszła przy­witała wszys­tkich ożyw­czym deszczem i wokół cicho zakątki obeszła Ro­zesłała ty­siące bar­wnych pocałunków pełna dos­to­jeństwa za­siadła na przy­goto­wanym dla niej tronie a we mnie ra­dość og­romna płonie.

Człowiek nie jest bo­gaty tym, co po­siada, lecz tym, bez cze­go z god­nością może się obejść.

Pra­wa są jak pajęczy­ny, pop­rzez które prze­dos­tają się wiel­kie muchy, a w których więzną małe.

Kiedy zo­baczy­my pajęczynę, od ra­zu roz­gląda­my się za pająkiem, ale mi­mo kil­ku par oczu trud­no nam go zna­leźć. Może dla­tego, że wi­dok przysłania nam szósta pa­ra odnóży.