Pra­wo jest jak pajęczy­na, w której małe muchy grzęzną, a osy i trzmiele przez nią przelatują

Cza­sem chce­my uchwy­cić chwile, za­pomi­nając, że za­mota­ne w lo­su za­wiro­wań pajęczynę, zat­ra­cają swo­je ulot­ne piękno.

Ple­cie siatkę z pajęczyny Pośród wielu pięknych drzew Klonów dębów i buczyny tam gdzie ptaków słychać śpiew

Pająka nikt nie kocha. Nikt do niego nie wzdycha, nie tęskni, nie szlocha. Pająk ma szczęście. Pająk nie zna żalu, sma­ku od­trące­nia i wol­ności gdy wyj­dzie z więzienia.

Pająk się nie przej­mu­je. Co o nim myślą, mówią i co ile kosztu­je. Pająk nie ma za wiele. Pająk nie jest mężem­. K...­jacielem.

Pająk to ma faj­ne życie. Sie­dzi za szafą i czeka. Człowiek się go brzydzi, mucha ucieka.

Słońce pocałunkami Osusza łzy poranka Wokół ciszy wszechobecnej Kwi­li ptaszy­na z lękiem...

Zaufa­nie jest jak cien­ka nit­ka pajęczy­ny, bar­dzo elas­tyczna, a za­razem tak łat­wo ją zepsuć.

W ciszy ut­kałam pajęczynę z marzeń, łapie w nią chwi­le szczęśli­we... Próbu­je dot­knąć nieba, za­nurzyć się w je­go pięknie. Próbu­je nie odpłynąć za da­leko w głąb świata, który sa­ma stworzyłam... Po­nad tym wszys­tkim zna­lazłam kąt dla siebie.

Krop­le deszczu na szy­bie są jak łzy w oku, za­mazują nam wi­dok na świat.

Życie by­wa jak os­tatnie piętro wieżow­ca z wi­dokiem wiel­kiej urody… Z tym, że jed­ni wjeżdżają so­bie nań windą… dru­gim pi­sane są schody.

Wyższe szczeb­le dra­biny życia nie gwa­ran­tują piękniej­szych widoków.