Nie wiem co czuł Adam, kiedy stra­cił Ewę, ale po­dej­rze­wam, że Bóg pier­wszy raz zo­baczył tak smut­ny widok.

Złapałem wiatr w żag­le, ale Ty oczy­wiście zno­wu nie od­cu­mowałaś łodzi.

Kiedyś wrócę do tej wios­ny, którą byłaś moją przys­ta­nią, dziś jak żagiel bez wiat­ru, dryfuję.

Będąc ste­rem, żeg­larzem i okrętem i tak pot­rze­bujesz wiat­ru w żaglach.

Z prze­ciągiem w żag­lach nie wypłyniesz na sze­rokie wody.

Do szczęścia pro­wadzą łagod­ne ścieżki w górę. Ale i os­tre scho­dy w dół prze­paści. Nie za­pomi­naj o tym wy­bierając się w drogę ku szczęściu.

Nadzieja to pew­na pos­tać szczęścia, może naj­większe­go ja­kie może dać świat.

Zieleń wyb­lakła na­dal jest ko­lorem Nadziei. Prze­cież to zro­zumiałe, że uczu­cia z cza­sem płowieją.

Dro­ga do szczęścia jest ciem­na i cier­nista, lecz oświeca ją nadzieja.

Naj­gor­sza rzecz, to zab­rac człowieko­wi os­tatnią nadzieje ..

Nic nie trwa wie­cznie, wszys­tko się kiedyś kończy... I ta nadzieja która uświada­mia, że w ta­kim ra­zie ta sa­mot­ność też kiedyś minie...

dob­rze się pat­rzy na czy­jeś szczęście, zaw­sze na­pawa mnie to nadzieją, że mo­je jest gdzieś prze­de mną...