Naj­większym szczęściem jest dziec­ko! Może stu inżynierów pos­ta­wić ty­siące kom­bi­natów fab­rycznych, ale żad­na z tych bu­dow­li nie ma w so­bie życia wiecznego.

Cza­sami trze­ba się zat­rzy­mać, bo szczęście przyj­dzie do te­go, kto cze­ka... Cza­sami war­to spoj­rzeć na świat oczy­ma dru­giego człowieka...

Być za­dowo­lonym z sa­mego siebie - to naj­większe szczęście.

Naj­ważniej­szy obo­wiązek wo­bec dzieci to dać im szczęście.

Szczęście to nie tyl­ko to, co los da­je, ale i to, cze­go nie zabiera.

Szczęście wy­biera ludzi - przychodzi do nich, oni zaś nie mogą zbliżyć się do niego, wyg­rać go ani uwieść. Szczęście jest upar­te, wyb­redne, a na­wet krnąbrne, jeśli zadręczasz je prośbami.

Używaj da­ru życia. Uśmiechów dzieci, ko­lorów nieba, za­pachu ka­wy, ciepłego wiat­ru i dzwo­nienia tram­wajów. Ciesz się mroźną zimą i upal­nym la­tem. Szczęście to czas. Nie za­pom­nij o tym.

Szczęście po­dob­ne jest do mo­tyla - nig­dy nie go­ni za człowiekiem, tyl­ko człowiek za nim.

Szczęście to być z kimś. I być dla dru­giej oso­by kimś jedynym.

Naj­większe szczęście to iść i iść, i mieć nad sobą błękit­ne niebo.

Trze­ba śmiać się nie cze­kając na szczęście, bo go­towiśmy um­rzeć nie uśmie­chnąwszy się ani razu.

Idziemy przez świat sa­mot­nie, ale jeśli ma­my szczęście, to przez jedną chwilę na­leżymy do ko­goś i ta jed­na chwi­la poz­wa­la nam przet­rwać całe wy­pełnione sa­mot­nością życie.