Cza­sami nasze życie jest jak łódź bez ste­ru, która kołysa­na fa­lami płynie tam gdzie zap­ro­wadzą nas pro­mienie szczęścia a wiatr nadziei pod­mucha nam w żagle...

wędrow­ni turyści po­tykają się opiach sa­mot­ni rzu­cają się w ra­miona tęsknoty gdzieś da­leko żagle po­machują cieniem gasząc suche światło dnia i wte­dy za­palam świece znaczy że jestem

Cza­sami sztorm by­wa tak sil­ny, że człowiek nie ma in­ne­go wy­boru, tyl­ko zwinąć żagle.

Ty­le drwiących Wiatrów szumi Ty­le złości Chłodów żagli I przys­ta­ni Brak pewności Czy tę falę Piach ugości

Ot­wieram swoją duszę, Tak spokojnie. Cisza. Mów do mnie! Wśród na­wałni­cy i burz, Mój okręt będzie dryfował Na pełnym morzu. Tak odważnie. Przy Tobie... Nie zab­raknie Mi wiat­ru w żaglach. Dopłyniemy do niez­na­nego lądu. Gdzie mie­szka szczęście.

Ne jest łat­wo, możli­we, że nie będzie, ale Ty łap w żag­le wiatr w od­po­wied­nim momencie.

Odpłyńmy na bez­ludną wyspę. Na­ciągnij­my prześcieradło. Niech to będzie żagiel. Lep­szy ta­ki niż żaden. Na pew­no nie będziemy od nich dalej. Je­den mnie tra­wi lęk, jed­na obawa, to że gdy do niej dopłyniemy to będzie uda­na wyprawa...

Płynę i myślę , że dob­rze żegluję, na nasze blis­kie brzegi. Daję żag­lom swo­bodę , jak wiatrowi swo­bodę cze­sania Twoich włosów.

Gdy cię spot­kam na swej drodze wszys­tko się wy­darzyć może wiatr roz­wieje mo­je żag­le, popłyniemy wte­dy nagle w stronę dro­gi do miłości do krainy możli­wości, tam się cie­szyć będę bardzo bo uczu­cia me nie zgasną

Ludzie są jak stat­ki. Dry­fują przez życie cza­sem łapiąc wiatr w żag­le i roz­wi­jając prędkość. Jeśli kiedyś będę miał spocząć na dnie oceanu, to chcę mieć pew­ność że na moim pokładzie będzie or­kies­tra, która niep­rzes­ta­nie grać do sa­mego końca. Ci ludzie będą ty­mi naj­praw­dziw­szy­mi przyjaciółmi.

La­tami kiedy byłem sam jak żagiel na wodzie myślałem , że so­bie ra­de dam. Ty po­jawiłaś się w li­nii horyzontu gdyż wy­woływałem cię w no­ce i dnie cze­kając na ze­fir od lądu.

Uk­ry­ta za horyzontem. Przed za­kolem nie dostrzeżesz. Wypływasz po­woli, za tobą mętna wo­da, przed tobą ot­warte morze. Lek­ka bry­za poz­wa­la roz­winąć żagle. Przes­ka­kujesz przybój. Na mos­tku brak róży wiatrów.