Odpłynąłem myśla­mi tak da­leko w głąb siebie, Iż nie pot­ra­fię już powrócić do codzien­ności brze­gu. Sil­na tęskno­ta za od­na­lezieniem praw­dy o so­bie, Tak moc­no po­wiała w mój żagiel myśli i prag­nień, Zry­wając kot­wicę zbu­dowaną z ty­sięcy sza­rych spraw I wiodąc mnie w niez­na­ny bez­kres wyob­raźni.

Przed na­mi znów biała kartka, A za ok­nem każda petarda Spełnienia marze­nia warta. Zażyczmy so­bie, co chcemy. Możemy złapać wiatr w żagle, Zro­bić, co chcemy. Na­pisać na naszej białej kartce, Co uz­na­my za to warte.

Wiatr żag­le roz­ry­wa na czar­nej to­pieli - Pioru­ny jak bicze w sen kładą drżenie. Na mar­twych opo­kach płaka­nie sy­renie Złow­ro­go roz­brzmiewa

Łapię wiatr w żag­le i płynę z prądem oceanu życia bo cóż in­ne­go mi pozostaje?

Już przypływ po­winien być czerwony między wzgórzami a tu nic i no­ga tchem nie pluszcze w wodach cz...h jeszcze przypływu nie ma i niepew­nie stoi na ska­le ud jacht wolności z opuszczo­nym żaglem

Czymże jest miłość? Nie wiem, choć cze­kam na nią z utęsknieniem, by się prze­konać, czy rzeczy­wiście spra­wia, że po­wiew wiat­ru sta­je się wichrem, który dmie w żagiel życia na­dając mu sens.

Chce­my la­tać, choć nie ma­my skrzydeł. Chce­my płynąć, choć ma­my dziura­we żagle Chce­my coś osiągnąć nie ro­biąc nic. Wo­limy marzyć za­miast w garść się wziąć.

Życiowe zawirowania mają wiele wspólnego z deszczem i słońcem oraz tęczą, co sprawia że żag­le lo­su gnają nas od ziemi do nieba za szczęściem, by łapać - marzenia...

Roz­wiń żagle. Sięgaj gwiazd. one sa­me do ciebie nie przyjdą.

Pra­cując na­tomiast mo­zol­nie i używając je­no włas­nych niewiel­kich sił, pos­trze­gamy częstok­roć, że przy całej po­wol­ności i uciera­niu się z przeszko­dami, dop­ro­wadza­my do cze­goś więcej, niż in­ni, płynący pełny­mi żag­la­mi i dzierżący sil­nie ster, a wówczas, widząc, że dorówna­liśmy in­nym, lub żeśmy ich na­wet wyp­rzedzi­li, osiąga­my poczu­cie włas­nej wartości.

Życie to je­zioro, my jes­teśmy stat­ka­mi. Nie bójmy się rozłożyć naszych żag­li i cie­szmy się wiat­rem który jest naszą nadzieją...

Roz­winę w końcu żagiel Mo­jego okrętu marzeń Pod­ry­fuje nim po morzu złudzeń Morzu zdarzeń Do­biję nim do brze­gu Po­konam ból, smu­tek, cierpienia Bo będę już prze­cież, na swej wys­pie przeznaczenia...