Nieważne skąd wiatr wieje, ważne jak żag­le postawię!

Na morzu myśli, człowiek pot­rze­buje żag­la i bry­zy, która go pop­ro­wadzi na którąś z „wysp dumania”.

Niewy­powie­dziane słowa niech będą jak pro­mienie słońca. Łap­my wiatr w żag­le, łódź doświad­czeń dop­ro­wadzi nieg­dy­siej­szych roz­bitków przeszłości do wspólne­go, up­ragnione­go celu.

Każdym stat­kiem z ban­derą "miłość" tar­gają wiat­ry kon­fiktów, niepo­rozu­mień i kłótni. Klucz w tym, by prze­bywający na pokładzie ludzie wie­dzieli, jak pos­ta­wić żagle.

Los zos­ta­wił na bez­ludnej wys­pie. Ra­tun­kiem oka­zał się sa­mot­ny ma­rynarz. Zauważył dym z og­niska wołające­go o po­moc. Te­raz obo­je płyną w małej łupi­nie orzecha sys­te­matycznie zmieniając ją w sta­bilną łódź i roz­wi­jając żag­le.

Cze­kając na wiado­mość jes­tem jak żagiel bez wiatru…

Gdy wys­ta­wiony już żagiel roz­sta­nia, zra­nione uczu­cia są mu wiat­rem w podróży..

Gdzie tar­cza słoneczna, która osłania I pył gwiaździs­ty co wzrok zaprószy Gdzie blask miesięczny jak świadek niemy Tam w łódce snów dziś popłyniemy.

Cza­sami wiatr wiejący Nam w oczy może poz­wo­lić roz­winąć żagle.

Każdy człowiek pot­rze­buje żag­la i bry­zy, który­mi po­kieru­je serce.

..nies­te­ty co do re­lac­ji dam­sko męskich nic nie może być pew­ne, a na pew­no już wiatr w żag­lach ko­biecych serc.

Poez­ja jest niez­mie­rzo­nym oceanem ludzkich myśli i przeżyć. Dry­fują po nim ga­leony miłości i fre­gaty tęskno­ty, które nie poz­wa­lają roz­winąć żag­li małym jachtom wypływającym z por­tu dy­dak­ty­ki. A prze­cież to niejed­nokrot­nie piękniej­sze okręty.