Wy­pat­rując przychyl­nych wiatrów łatam po­cięty żagiel sztor­mową zawieruchą.

Życie to naj­bar­dziej ek­stre­mal­ny ze sportów. Trze­ba rzu­cać się na głęboką wodę, a po­tem: płynąć pod prąd, iść pod wiatr, rzu­cać się w wir, spa­dać z obłoków, sięgnąć dna i...odejść...cza­sem właśnie w chwi­li, gdy już na­biera­liśmy wiat­ru w żagle...

Na białym sznurze myśli kołysze się tęsknota wiatr z roz­koszy okruchów ...ściera­deł żagle

Marze­nia niech będą wiat­rem w mych żag­lach, a od­wa­ga niech będzie tar­czą przed głupotą i zapomnieniem.

Możesz mieć cu­dow­ne żag­le i sprzy­jający wiatr przez całą podróż. Ale to załoga jest naj­ważniej­sza na statku.

Dry­fując po niez­ba­danych wo­dach na żag­lu zapomnienia.

Jes­tem da­leko, dry­fuje wśród twarzy dusz smut­nych i innych. Choć tak da­leko, lecz blis­ko myślami

Mo­je żag­le poz­ry­wał wiatr złych pokus, kiedyś tak pełnych ra­dości i szczęścia.

wte­dy zer­wał się sprzy­jający mi wiatr, a ja spa­liłem właśnie swój je­dyny żagiel.

Op­lotłaś mnie żag­lem wspom­nień, cóż mi po łodzi, kiedy sa­mot­nie dry­fuje po oceanie łez.

... klnąc na życie czy nie­szczęśliwą miłość pa­miętaj, że z ni­mi jest jak z wiat­rem w żaglach... ... wszak to nie wi­na wiat­ru że pos­ta­wiłeś żag­le do "baj­de­win­du" za­miast do "fordewindu"...

duszność otoczenia nie zad­mie wiat­rem w żagle