Jest je­den wy­raz który, nieraz mówi wszys­tko. Wy­raz twarzy.

Są dni, w których uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Ale są również dni, gdy smu­tek otacza mnie swoim sza­lem rozpaczy...

Bo mu­zyka jest wte­dy, gdy już pier­wsza nu­ta przys­pie­sza bi­cie ser­ca i wy­wołuje gęsią skórkę. Na twarzy po­jawia się uśmiech, a oczy błądzą po nieboskłonie.

Odłóż kos­me­tyczkę, uśmie­chnij się - to naj­piękniej­szy ma­kijaż dla każdej twarzy.

Praw­dzi­wy przy­jaciel zauważy smu­tek na Two­jej twarzy i po­wie; wy­gadaj mi się.

Uśmiech jest jak słońce, które spędza chłód z ludzkiej twarzy.

Uczu­cie można wyz­nać słowami, lecz jeszcze piękniej ustami.

Bo­gac­twem człowieka są: uśmiech, przy­jaz­ny gest, po­god­ne słowo.

Naj­piękniej­sze są te słowa których nie mu­simy wy­powiadać na głos, wys­tar­czy że o nich wiemy

Można skłamać nie tyl­ko słowa­mi, lecz i bukietem.

Kto kocha nap­rawdę, kocha w mil­cze­niu, uczyn­kiem, a nie słowami.

Wscho­dy słońca to na­rodzi­ny no­wego dnia, a zacho­dy to nadzieja, że ten no­wy dzień nadejdzie.