Od ciebie za­leży czy z darów lo­su wzniesiesz wokół siebie mur, czy też wy­budu­jesz mosty.

Gdy nurt rze­ki jest zbyt sil­ny nie przep­ra­wiaj się przez nią wpław, spróbuj zbu­dować most.

Bu­duj­my mos­ty, a nie mury. Przy­wołuj­my słońce, a nie burzli­we chmury. Sta­wiaj­my zam­ki, a nie dom­ki z kart. Bo świat pra­cy ludzkich rąk jest wart!

Kiedyś przyj­dzie czas, kiedy trze­ba będzie wziąć swój ple­cak i ruszyć w drogę. Przejść pie­szo przez most, niejed­nokrot­nie po­tykając się. Tyl­ko od nas sa­mych za­leży jak prędko dot­rze­my na dru­gi brzeg lądu.

Jeśli pa­lisz za sobą mos­ty, to rób to tak, aby z twarzą wejść na oca­lałą kładkę.

Przyszłość na­leży do tych, którzy przy­goto­wują się do niej dziś.

Zat­rzy­mać czas. Przecze­kać wszys­tko w swo­jej głowie. Za­pom­nieć złe la­ta życia. Uwol­nić się od trosk i po­całować Ciebie. Za­tańczyć w blas­ku księzy­ca na skra­ju prze­paści, za­toczyć stopą os­tatnie kółko na ziemi i wpaść w ot­chłań świata i włas­ne­go życia. Spa­dając prze­myśleć swój żywot

Pop­rzez stru­gi deszczu słońce przebija Tęcza swój płaszcz cu­dow­ny rozwija I prag­nie swe dzieci opiekuńczą dłonią wpro­wadzić na je­ziora ze szczęścia tonią...

Spra­wić uśmiech na twarzy blis­kiej oso­by to niczym bar­wną tęczą oz­do­bić ziem­skie padoły...

Gdy masz wrażliwą duszę na­wet pol­ny kwiat za­fas­cy­nuje cię swoim pięknem w skromności.

Gdy ra­dość masz w ser­cu każdy kwiat od­wza­jem­ni twój uśmiech.

Są ta­kie dni kiedy tyl­ko cze­kola­da, dob­re wi­no i ta­nie ro­man­sidło może nam pomóc. Cza­sami po pros­tu trze­ba się wypłakać...