Nie prag­nij być lep­szym od in­nych, naj­pierw bądź sa­mym sobą

Nig­dy nie jes­teśmy tak bied­ni, aby nie stać nas było na udziele­nie po­mocy bliźniemu.

Uśmiech by­wa ak­tem męstwa, smu­tek to słabość i pos­ta­wa zbyt wy­god­na. Być ra­dos­nym i dob­rym, kiedy świat jest smut­ny i zły, to do­piero odwaga.

Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze.

Niech z opad­niętych opadną tyl­ko emoc­je a życie nie sta­nie, a sta­nie się piękniejsze.

Nasze ser­ca niejed­nokrot­nie nie znałyby tęczy, gdy­by nasze oczy nie znały łez ...

Jes­teś zwy­cięzcą! Wys­tar­czy, że w to uwierzysz.

Iść gdzieś by żyć swoją drogą stąpać Zachód słońca in­ny­mi ocza­mi oglądać Wiatr we włosach inaczej odczuwać In­ny­mi słowa­mi zda­nia okuwać

Wszys­tko ma sens ,gdy miłość! Zdro­wie i to o czym marzę! Ciebie jed­ne­go tym uczuciem praw­dzi­wym ,tak słod­kim darzę. Spot­ka­my się na tej drodze, dziw­nej a może dalekiej, będziemy stąpać po ziemi miękkiej, lecz twar­do!i nie pod­da­my się.

Miłość po­między dwoj­giem ludzi po­win­na być wyjątko­wa. Aby związek się roz­wi­jał… Aby trwał, aby się ut­rzy­mywał trze­ba włożyć w niego całe swo­je ser­ce. Trze­ba poświęcić się całym sobą. Kocha się nie tyl­ko za­lety, nie przy­myka się oka na wa­dy. Gdzieś czy­tałam, że kocha się za całok­ształt. To, kim się jest, ja­kim się jest, i jak się żyje. Ak­ceptu­je się oso­bowość, us­po­sobienie.

Usłałabym życie pol­ny­mi kwiata­mi I piękny ko­bie­rzec rzu­ciła przed na­mi A każdy z tych kwiatków by pachniał prze­cud­nie Na spa­cer bym poszła aż hen na połud­nie Po drodze bym wo­nią się ich zachwy­cała I byłabym dum­na że" Ciebie "zab­rałam A każdy z tych kwiatków by szep­tał cichut­ko Jak piękne jest życie choc płynie zbyt krótk

Wy­daje nam się, że jes­teśmy niez­niszc... Stąpa­my twar­do po ziemi, nie zauważając jak ma­li jes­teśmy. W ciszy wszechświata jak pap­roch, Sma­gani wiat­rem, słabi niczym pył, Nic nie znaczący, a po­mimo te­go tak wiel­cy w głupo­cie i strachu