Cicha noc. W górze ty­siące mi­gocących gwiazd, cała ziemia pogrążona we snie. A ja... idę sama, myślę sobie; jakże cud­nie mu­si być w niebie. Za­pat­rzo­na w przestrzeń pytam; cóz mi lo­sie, przy­niesiesz jeszcze?

Księżyc na niebie świeci, A on idzie pop­rzez las. To noc­ny łow­ca, wilk, To je­go nad­szedł czas.

Świat jest pełen nies­podziewa­nych wzlotów i upadków. Uważaj po czym stąpasz, może to być kruchy lód.

Życie to wiel­ka ma­pa. Każde­go dnia stąpa­my po wyz­naczo­nych ścieżkach a każdy nasz krok ut­rwa­la się na zaw­sze.Idąc swoją życiową drogą mi­jamy in­nych ludzi, którzy zni­kają równie szyb­ko jak się po­jawi­li,ich syl­wetki mi­gają tyl­ko na mo­ment by stać się wspom­nieniem..lecz może stać się tak, że ktoś zat­rzy­ma się na naszej ścieżce trochę dłużej i stwier­dzi,że chce iść z na­mi.Wte­dy dro­ga sta­je się łat­wiej­sza do przebycia.

Och, jak bar­dzo kocham dni,który­mi mogę po pros­tu ba­wić się w głowie. Tak błaho , tak cicho stąpam po niebie. Tak leżąc ,czas tra­cić . Jed­na, mała myśl w kącie og­romne­go,pus­te­go po­koju marzeń. Długie,sa­mot­ne uspokojenie...

... I na skra­ju mgły, stąpa bez­wied­nie i drży, to tyl­ko Twój błąd...

Mi­mo strachu trze­ba twar­do stąpać po ziemi i wziąć los w swo­je ręce. Nikt nie będzie za nas de­cydo­wał, bo to NASZE życie i to MY mu­simy nim kierować.

Gdy trzy­masz mnie za rękę.. Nie boję się stąpać bezwiednie, na­wet po cien­kiej li­nie skąpa­nej w mlecznych chmurach

Trze­ba twar­do stąpać po ziemi, często wska­kując na chmur­ki i wiel­kim łukiem omi­jając doły.

Życie zaw­sze jest usłane różami - tyl­ko, że cza­sem stąpa się w nim tyl­ko po ich cier­nistych łody­gach, a nie płatkach...

De­likat­nie stąpaj w la­biryn­cie ludzkich serc. Tak łat­wo jest je zranić.

Mówisz, że życie nie jest usłane różami? Wręcz prze­ciw­nie, jest i stąpasz po nich każde­go dnia. Może po pros­tu za często nat­ra­fiasz na kolce..