Wszys­tkie bit­wy nasze­go życia cze­goś nas uczą, na­wet te, które przegraliśmy.

Trze­ba się uczyć na cudzych błędach. Nie star­czy cza­su, aby wszys­tkie po­pełnić samemu.

A gdy­by tak zat­rzy­mać wszys­tkie ze­gar­ki, spa­lić wszys­tkie ka­len­darze... Zos­ta­wić tyl­ko tę je­dyną datę... Może dałoby się wte­dy coś zmienić?

Na­wet gdy­byś dał człowieko­wi wszys­tkie wspa­niałości świata, nic mu nie po­może jeśli nie ma przy­jaciela, które­mu mógłby o tym powiedzieć.

Spoj­rzałam na to zdjęcie, a wszys­tkie tam­te chwi­le uderzyły we mnie ze sto ra­zy większą mocą. Pat­rzyłam dziel­nie, czując że wypływają łzy. Wie­działam, że tak będzie, lecz nie uciekałam przed tym. Nie chciałam

Ludzie są trochę jak Mały Książę - muszą obejść wszys­tkie pla­nety, choć w efek­cie i tak wra­cają do "swo­jej Róży".

-Dlacze­go wszys­tkie baj­ki dob­rze się kończą, -Bo gdy­by było inaczej to bajkę naz­wa­no by życiem.

W za­sadzie Życie łamie wszys­tkie re­guły i za­sady, a na do­datek każde­mu pot­ra­fi dać pre­zent – nies­podziankę… I chy­ba ta niep­rze­widy­wal­ność jest piękna...

To niep­rawda, że człowiek nie lu­bi po­magać in­nym. Po­wiedz ko­muś, że spi­sujesz wszys­tkie swo­je błędy i wa­dy a sam zo­baczysz jak chętnie Cię w tym wyręczy.

Nie mów ko­biecie, że jest piękna; po­wiedz jej, że nie ma ta­kiej dru­giej jak ona, a ot­worzą się przed tobą wszys­tkie drzwi.

Sa­ma świado­mość, że ktoś myśli o to­bie... Przez­wy­cięża wszys­tkie przeszko­dy strachu. Po­woli, ale jed­nak je przezwycięża.

Na szczyt można wejść, ale wszys­tkie dro­gi ze szczy­tu pro­wadzą w dół!