Kto kocha nap­rawdę, kocha w mil­cze­niu, uczyn­kiem, a nie słowami.

Są ta­kie słowa, które wy­powie­dziane szeptem, w mo­jej głowie od­bi­jają się krzykiem...

Mil­cze­nie jest krzy­kiem, gdy praw­da przemawia.

Rodzi­my się z krzy­kiem. Z bun­tem do­ras­ta­my. W sza­lonym pędzie życia gu­bimy po­nad miarę cen­ne pe­rełki cza­su, ści­gając marze­nia niedościgłe, chwy­tając chwi­le nieuchwytne...

Nie krzycz,życia krzy­kiem się nie zdobywa. Wy­cisz się,wsłuchaj się,za­nurz się w ciszę. Do­piero wte­dy usłyszysz i zro­zumiesz czym życie jest

Jest ta­ki rodzaj krzy­ku, które­go echo nig­dy nie ustaje.

Gor­sze od krzyków by­wa milczenie za­dając swą ciszą najgłośniej­sze cierpienie.

Krzyk XXI w. Ma­m...oz­ma­wiaj ze mną!

Bądź jak ptak, który, gdy siada na gałęzi zbyt kruchej, czu­je, jak spa­da, lecz śpiewa da­lej, bo wie, że ma skrzydła.

Przez­nacze­nie,zaw­sze pół kro­ku przed nami wędru­je nies­trudze­nie, aż do li­nii me­ty.Nie ogląda się za siebie i nig­dy nie zdradzi.

Uciekając przed przez­nacze­niem pa­miętaj, gdy Ty zaczy­nasz biec ono cze­ka już na mecie.

Nie da­waj za ko­goś na­wet małego palca bo możesz stra­cić głowę