Każdy człowiek sam de­cydu­je o tym, jak urządzi swo­je życie. No i pot­rze­ba też trochę szczęścia, żeby ktoś in­ny nie zep­suł ci wszys­tkiego, co zbu­dowałeś. To wca­le nie ta­kie pros­te, jak uczą w pod­stawówkach, ale dob­rze jest mieć parę moc­nych za­sad i zaw­sze się ich trzy­mać. W małżeństwie, w przy­jaźni, na woj­nie – zaw­sze i wszędzie...

Kocham kiedy otaczają mnie przy­jaciele. Wiem wte­dy, że mogę na nich liczyć. Oni po­magają, gdy wszys­tko się wa­li. Pot­ra­fią po­cie­szyć i dop­ro­wadzić do łez... tych ze szczęścia. Dob­rze jest mieć przy so­bie ta­kich ludzi.

Życie ciągle da­je nam w kość. Do­syć często ma­my go dość. Naj­chętniej byśmy so­bie je odeb­ra­li. Byśmy między chmur­ka­mi fru­wali. Jed­nakże ja­ki to miałoby sens.? To ja­kiś ab­surdal­ny bez­sens. Są oso­by, którym na nas za­leży.

O ileż bo­gat­szy byłby biedak, gdy­by wiatr wiejący w je­go oczy osuszał jed­nocześnie łzy.

Wielu z nas nie prze­pada za wiat­rem, a prze­cież to on roz­wiewa chmu­ry, kiedy grubą war­stwą przyk­ry­wają słońce. Wiatr jest nadzieją.

Szczęście to kwiat, Szczęście to wiatr Szczęście to czar­na, pachnąca ziemia Szczęście to sny Szczęście to dni... Kto szczęścia nie ma?

Nie rzu­caj słowa­mi na wiatr, bo wcześniej czy później Ktoś wys­ta­wi Ci za nie rachunek

Nieje­den człowiek chciałby uciec tam, gdzie szczęście trzy­ma nadzieję za rękę, a wiatr me­lodię miłości nuci.

Cza­sami z życiem jest jak z je­sienią ... wiatr w oczy, deszcz roz­paczy, zes­chnięte nadzieje i pożółkłe myśli.

A kiedy po­kochasz wiatr, nie będzie Ci w oczy wiał.

Za dwadzieścia lat bar­dziej będziesz żałował te­go, cze­go nie zro­biłeś, niż te­go, co zro­biłeś. Więc od­wiąż li­ny, opuść bez­pie­czną przys­tań. Złap w żag­le po­myślne wiat­ry. Podróżuj, śnij, odkrywaj.

Nie można mieć wy­magań co do szczęścia. Bo w końcu uciek­nie od Nas, gdy będziemy mieć do Niego pre­ten­sję, że jest Go jeszcze za mało