Dwie ko­biety spędzają wcza­sy w pen­sjo­nacie. Jed­na mówi: "ja­kie tu mają niedob­re jedze­nie", a dru­ga do­daje: "no i w do­dat­ku ta­kie małe por­cje." To sa­mo myślę o życiu. Jest pełne bólu, cier­pienia i nie­szczęść, a na do­datek tak szyb­ko przemija.

Cier­pienie na­leży do życia. Jeśli cier­pisz, znaczy, że żyjesz. Pogódź się z tym mała dziewczynko.

Może wiem naj­le­piej dlacze­go tyl­ko człowiek pot­ra­fi się śmiać: tyl­ko on cier­pi tak bar­dzo, że mu­siał wy­naleźć coś ta­kiego jak śmiech.

Są ta­cy, którzy uciekają od cier­pienia miłości. Kocha­li, za­wied­li się i nie chcą już ni­kogo kochać, ni­komu służyć, ni­komu po­magać. Ta­ka sa­mot­ność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od sa­mego życia. Za­myka się w sobie.

Nig­dy nie jes­teśmy tak bied­ni, aby nie stać nas było na udziele­nie po­mocy bliźniemu.

Nie roz­pa­miętuj zbyt długo przeszłości ani nie mar­tw się jut­rem, bo tak nap­rawdę liczy się ta chwila. Za­miast pla­nować, zad­baj o dzisiaj.

Przeszłość jest nieważna. Nie na­leży jej roz­pa­mięty­wać, było i minęło, cza­su nie zawróci­my. Mu­simy żyć te­raz i sta­rać się nie po­pełniać tych sa­mych błędów [...]

Wiel­kość człowieka mie­rzy się tym, na ile pot­ra­fi zło za­mieniać w dob­ro. Nie narze­kać, nie roz­pa­mięty­wać. Prze­mieniać zło w dobro.

Nic nie spra­wia człowieko­wi większe­go bólu niż roz­pa­mięty­wanie daw­no mi­nionych chwil, zwłaszcza jeśli były to chwi­le szczęśliwe.

Naj­większym z uroków księżyca jest ten, który poz­wa­la na podzi­wianie je­go kun­sztu dwóm pa­rom za­kocha­nych oczu od­da­lonych od siebie o wiele kilometrów.

Aby zna­leźć miłość, nie pu­kaj do każdych drzwi. Gdy przyj­dzie two­ja godzi­na, sa­ma wej­dzie do twe­go do­mu, w twe życie, do twe­go serca.

To bar­dzo dziw­ne, ale nap­rawdę można kochać ko­goś przez całe życie. Nieza­leżnie od te­go, jak da­leko znaj­du­je się ukocha­na oso­ba, jej wspom­nienie zaw­sze no­si się w sercu.