Praw­dzi­wa miłość przet­rwa naj­większe burze i nic nie sta­nie jej na przeszkodzie

Jes­tem jeszcze za­kocha­na resztka­mi bez­sensow­nej miłości i jest mi tak cho­ler­nie smut­no te­raz, że chcę to ko­muś po­wie­dzieć. To mu­si być ktoś zu­pełnie ob­cy, kto nie może mnie zranić.

Nie cze­kaj na miłe słowa. Spodziewaj się tych naj­gor­szych i porządne­go ko­pa w tyłek. Le­piej być miło zas­koczo­nym, niż rozczarowanym

By­cie miłym nie wy­maga żad­ne­go wyk­ształce­nia, a cza­sami trud­ne jest do wyuczenia.

Przy­jaźni nie zdo­bywa się z czasem. Przy­jaźń zdo­bywa się z przyjacielem.

Szczęście jest na­dal w ce­nie, więc nie próbuj szu­kać go na 'półce z promocjami'.

Szczęście jest czymś, co przychodzi pod wielo­ma pos­ta­ciami, więc któż je może rozpoznać?

Trze­ba śmiać się nie cze­kając na szczęście, bo go­towiśmy um­rzeć nie uśmie­chnąwszy się ani razu.

To je­den z przy­wilejów młodości. Gdy masz siedem­naście lat, śmierć wy­daje ci się gwiazdą od­ległą o ty­le lat świet­lnych, że na­wet przez potężny te­les­kop led­wie ją wi­dać. Po­tem starze­jesz się i od­kry­wasz, że to nie gwiaz­da tyl­ko wiel­ki jak nie­szczęście as­te­roid, który le­ci pros­to na ciebie i jeszcze trochę, a przyładu­je ci w ciemię.

To tyl­ko pew­ne­go rodza­ju przyk­rość nie być kocha­nym, praw­dzi­wym nie­szczęściem jest nie kochać.

Szczęście nie jest prze­cież sta­nem wie­cznym. Zresztą też i nie ok­re­sowym. Szczęście to po pros­tu ta­ki skur­cz ser­ca, które­go doz­na­je się cza­sami, kiedy człowieka prze­pełnia ta­ka ra­dość, że wprost trud­no ją znieść. Zni­ka równie szyb­ko jak się po­jawia. I nie ma go, dopóki nie na­dej­dzie zno­wu, by spra­wić, że człowiek uz­na życie za naj­wspa­nial­szy dar.

Szczęście nie jest ko­loro­wym mo­tylem, za którym mu­sisz po­biec, jeśli chcesz go złapać. Szczęście jest jak cień: podąża za tobą na­wet wte­dy, gdy o nim nie myślisz.