Szczęście to po pros­tu dob­re zdro­wie i zła pamięć.

Chcę od­szu­kać stra­cony czas Dos­ko­nałość z nadziei utkaną Chcę zna­leźć drogę do gwiazd W blas­ku księżyca skąpaną Chcę po­daro­wać ci piękne sny Z marzeń i skrzy­deł mo­tyli utkanych Jas­nych i ciepłych jak słońce Ze wspom­nień tęczą malowanych

Są w życiu dni które mogły być piękne, ale nie były. Są uczu­cia które dać po­win­ny szczęście a nie dały. Są za­walo­ne nauką no­ce, po­ran­ki gdy nie chce się wstać a trze­ba, obo­wiązki których się nie lu­bi, myśli których uciszyć się nie da, słowa które tak bar­dzo ra­nią i jeszcze wiele in­nych przyk­rych rzeczy.. Ale jest na nie ra­da- nieza­wod­ny sposób na każde­go doła: UŚMIECH

Prze­baczyć - to nie znaczy za­pom­nieć - bo za­pom­nieć się nie da. To znaczy żyć da­lej ra­zem: podjąć wspólną drogę, choć już nie na tej sa­mej zasadzie.

Jeżeli kochasz, czas zaw­sze od­naj­dziesz, nie mając na­wet ani jed­nej chwili.

War­to sta­rać się, by nasza miłość zno­wu miała osiem­naście lat i mo­tyle w brzuchu

ko­lej­ny wieczór… ko­lej­na lam­pka niewy­pite­go wina świece od­bi­jające łzę sączącą się po policzku przy­gasłe wspom­nienia dotyku za­maza­ny ob­raz na­miętnych pocałunków ko­lej­ne godziny...ące…

To jest ideal­ny związek. Łóżko dzielo­ne na dwo­je. Ciągła wal­ka o swoją część kołdry. Wspólne my­cie zębów. By­cie obok dwadzieścia czte­ry godzi­ny na dobę. Długie roz­mo­wy przy lam­pce wi­na. Mil­cze­nie przy dźwiękach ulu­bionych piose­nek. Wpat­ry­wanie się w gwiaz­dy i chóral­ne: - Dzień dob­ry - o po­ran­ku. Cień... To­warzysz na całe życie.

Możesz pro­mykiem słońca na­pisać mi list w deszczo­wy po­ranek na mok­rym ok­nie. I tak go od­czy­tam. Roz­ma­wianie o wszys­tkim i dob­ra zna­jomość siebie wza­jem­nie po­moc­na jest w ta­kiej sy­tuac­ji. Wte­dy żaden szyfr nie jest dla nas przeszkodą.

Wstał ciepły, piękny, ra­dos­ny po­ranek nic to, że zos­tał smut­ny kocha­nek. Nikt go bied­ne­go w porę nie ostrzegł. Ko­bieta uciekła, on na­wet nie spostrzegł

Przechodzisz z ra­mion do ra­mion, li­terą zmyślasz so­bie życie, pościel wciąż pus­ta i myśli, że on tam da­leko inną dzi­siaj usypia... znów sa­mot­ny po­ranek, noc nie tu­li powiek, na­wet ka­wa smak ma bezbarwny... cóż war­ta fi­liżan­ka sa­motną dłonią trzymana kiedy życie zmyślo­ne wśród ob­cych przez pal­ce ucieka...

Na­wet fi­liżan­ka gorącej ka­wy po­dana mi przez Ciebie o po­ran­ku, krzyczy całą sobą o naszym bez­gra­nicznym szczęściu.