Wsta­je poranek źdźbło tra­wy wi­ta słońce perłami rosy

Ob­chodź się z ciałem ukocha­nej ko­biety jak z naj­piękniej­szą li­lią…pat­rz na nią zaw­sze z fas­cy­nacją i do­tykaj czer­piąc przy­jem­ność bar­dziej z ofiaro­wywa­nia ra­dości niż z jej brania.

Wyjątko­wy człowiek jest jak czte­rolis­tna ko­niczy­na [...]. Spo­tyka­ny rzad­ko, ale da­je wiele ra­dości i nadziei na szczęście [...].

Nie pot­ra­fisz żyć bez człowieka, który Cię lu­bi, dla które­go jes­teś wart wielu zachodów, który dzieli z Tobą ra­dość i ból, w ser­cu które­go masz za­pew­nione trwałe miej­sce. Bez człowieka, które­mu możesz zaufać; człowieka, który się o Ciebie troszczy, człowieka, u które­go jes­teś zaw­sze ser­decznie witany.

Tak ciężko za­kocha­nym jest się pożegnać. I cho­ciaż w głowie świadomość, że jut­ro ko­lej­ny dzień spędzo­ny razem to pow­tarzają so­bie `dob­ra­noc` już set­ny raz...

Dro­ga do miłości nie zaw­sze usłana różami ale los cza­sem by­wa łas­ka­wy dla zakochanych

Księżyc od­bi­ja blask oczu za­kocha­nych, co w osob­nych tęsknią oknach...

Oso­ba moc­no za­kocha­na, nie widzi,że dru­ga stro­na nie od­wza­jem­niała uczuć, a tyl­ko wy­korzys­ty­wała. Ta pier­wsza, zaśle­piona, kochała tak moc­no, że ta miłość "od­bi­jała się" w oczach tej dru­giej osoby...

Będąc za­kocha­nym, często jes­teśmy tak zaśle­pieni, że za ukochaną osobą pójdziemy na­wet w sam śro­dek piekła.

Za­kocha­na oso­ba jest met­rem kwad­ra­towym na kil­ku cen­ty­met­rach czy­jegoś serca.

Sko­ro miłość jest śle­pa, to nic dziw­ne­go, że za­kocha­ni sto­sują na swoich ciałach sys­tem Braille’a

Kiedy człowiek jest za­kocha­ny, uka­zuje się światu ta­kim, ja­kim po­winien być zawsze.