Człowiek jest cza­sami is­totą tak słabą, że pot­ra­fi wejść trze­ci raz do tej sa­mej rze­ki, z nadzieją, że tym ra­zem będzie inaczej.

Życie nie raz karze Ci za­cisnąć zęby i podążać da­lej. Nau­czy kochać ból i cierpienie. Tak już jest, nie py­taj dlaczego.....

Żyje­my po to, by nasze życie przeżyć. Zacznij­my kochać i przebaczać. Cie­szmy się z każde­go dnia. Uwie­rzmy w to wszys­tko, co dobre i pomóżmy nasze­mu szczęściu.

Człowiek nie może być – jak część składo­wa maszy­ny – uczu­ciowo obojętny; mu­si kochać i niena­widzić, a także być kocha­nym i nienawidzonym.

Z czasem potrzebujemy dłoni. Nie pieniędzy, telewizorów, domu, auta czy też lepszej pracy. Przychodzi moment, że cała egzystencja sprowadzać się będzie do dłoni drugiego człowieka, do jego obecności. Pozornie proste i banalne.

Naj­ważniej­sze w życiu są : Zdro­wie. Miłość. Przy­jaźń. Czys­te sumienie... Żad­nej z tych war­tości ku­pić nie można, a mi­mo to, człowiek jest w sta­nie poświęcić każdą z nich, aby tyl­ko zdo­być pieniądze.

Śmiech to ta­kie ludzkie domino. Kiedy je­den się uśmie­cha wszys­cy po ko­lei śmieją się ra­zem z nim.

Mu­zyka łagodzi obyczaje, może wzruszyć na­wet do łez, da­je ra­dość, ochotę do życia i przy­jaciół zdo­bywa też.

Wdały się chmur­ki w fig­le z wiet­rzy­k...par­cie... na przekór płynęły pod prąd. Ten zwiet­rzył ich żar­ty... na­dymał swe li­ce i dmuchnął rzekłszy sio! Odpłyńcie stąd. Te pro­wokując... zeb­rały się w siłę i... z bieli na sza­rość ko­lory zmieniły. Chmurząc się gniew­nie... spoj­rzały na niego. Deszczy­kiem z nieba z wiat­ru... zad­rwiły.

Każdy potrzebuje człowieka do którego może się odezwać i powiedzieć: jest mi dzisiaj źle, nie wiem co robić..

Naj­piękniej­sze wspom­nienia - to te, gdy kiedy o nich myśli­my łzy spływają nam po po­liczku, a na twarzy gości uśmiech. Wte­dy płaczesz z ra­dości, że miałeś to szczęście, przeżyć kil­ka pięknych chwil, a nie dla­tego iż żałujesz, że nie można cofnąć czasu.

Są ,me­lodie które wra­cają jak bu­merang budząc wspom­nienia,zam­knięte w drew­nianej skrzy­ni pok­ry­tej gru­ba war­stwą kurzy. Nie można od­dzielić się od przeszłości.Zaw­sze coś przy­pom­ni o daw­no za­pom­nianych chwilach .