To się nazywa wesele

Panna młoda wśród kwiatów

życie jak po­ciąg mknie - człowiek de­cydo­wać o kierun­ku je­go jaz­dy chce ...

Po­ciąg smut­ku nie spóźnia się nigdy.. na ten ra­dości można cze­kać latami

Cze­kam, cze­kam, cze­kam wyt­rwa­le ... Ale po­ciąg ze szczęściem wciąż się spóźnia, Al­bo może to ja przyszłam za późno...

Mój po­ciąg z marze­niami właśnie od­jechał, po­ra zająć się szarą rzeczywistością.

Wsiadłam w po­ciąg zwa­ny życiem bez zna­jomości cza­su podróży. Wy­siadam na stacji-Szczęście.

Życie to po­ciąg — po­ciąg do szczęścia, po­ciąg do praw­dy, po­ciąg do ref­lek­sji, po­ciąg do pieniędzy, po­ciąg do za­bawy, po­ciąg do przestępstwa, po­ciąg do nałogów — po­ciąg do dob­ra i zła...

Właśnie uciekł mi os­tatni po­ciąg do szczęścia... On już nie wróci... A ja zos­tałam na pe­ronie z nieważnym biletem.

Nie ważne ja­kiego rodza­ju jest po­ciąg, którym jedziesz. Ważne żeby jechał tam, gdzie Ty chcesz...

Cza­sami chciałabym żeby był ta­ki po­ciąg do `nikąd`. Który nig­dzie nie pro­wadzi, ale jed­nak gdzieś dojeżdża.

Czasami życie daje porządnego kopniaka, żebyśmy potrafili docenić czekające nas szczęście.