Lu­bię wiatr, bo przy­wołuje echo wspom­nień. Tych miłych, przy­jem­nych i war­tych zapamiętania.

Mogę wyjść wieczorem, pat­rzeć w niebo z nadzieją, że zo­baczę spa­dającą gwiazdę i łudzić się, że spełni ona mo­je marzenie..

Nic tak nie mo­tywu­je , jak no­wy dzień roz­poczęty z dużą dawką optymizmu.

Dob­rze jest być cho­rym na uśmiech i za­rażać nim innych.

To wspa­niałe uczu­cie, kiedy leżysz na tra­wie z zam­knięty­mi ocza­mi i nie widzisz nic chodź wiesz wszys­tko. To cu­dow­ne kiedy ocza­mi wyob­raźni chwy­tasz chmu­ry i żyjesz chwilą.

Uśmiech cho­ciażby jed­ne­go człowieka może spra­wić, że śmieje się cały Twój świat...

Dzi­siaj ra­dość przy­wiał mi wiatr, przez ok­no się wdarł, wraz z za­pachem lata.

Praw­dzi­we szczęście po­lega na uśmie­cha­niu się, wbrew wszys­tkim prze­ciw­nościom lo­su. Bo kiedy masz do ko­go, żad­na przeszko­da nie jest nie do pokonania.

Śmiech po­winien być naj­bar­dziej oczy­wis­tym zja­wis­kiem na tym świecie.

Chce wstac ra­no nie mys­lac o niczym isc przed siebie spot­kac to na co cze­kałam całe życie...

Śmiech po­winien być naj­bar­dziej oczy­wis­tym zja­wis­kiem na tym świecie.

Świat jest pełen życia. Wbrew po­zorom nie pa­nuje na nim sen­na cisza. Nie. Bo widzisz... Jeśli bar­dzo się pos­ta­rasz, zauważysz tętniącą życiem przy­rodę, która na­dal fun­kcjo­nuje i zachwyca.