Spójrz na łąkę i różno­rod­ność kwiatów na niej rosnących…na piękno mo­tyli w roz­maitych ko­lorach tęczy…Wsłuchaj się w głosy żyjątek,które w sym­biozie tworzą ma­giczną mu­zykę dla duszy…To właśnie jest cud tolerancji...

Miłość to nie tyl­ko wygląd, pożąda­nie czy bliskość. To wiara w siebie nawzajem, To godzi­ny rozmów o niczym, To set­ki dróg prze­bytych razem, To wspar­cie na, które zaw­sze możemy liczyć..

Naj­piękniej­sze wspom­nienia - to te, gdy kiedy o nich myśli­my łzy spływają nam po po­liczku, a na twarzy gości uśmiech. Wte­dy płaczesz z ra­dości, że miałeś to szczęście, przeżyć kil­ka pięknych chwil, a nie dla­tego iż żałujesz, że nie można cofnąć czasu.

Są ,me­lodie które wra­cają jak bu­merang budząc wspom­nienia,zam­knięte w drew­nianej skrzy­ni pok­ry­tej gru­ba war­stwą kurzy. Nie można od­dzielić się od przeszłości.Zaw­sze coś przy­pom­ni o daw­no za­pom­nianych chwilach

Kochając nie próbuj zde­finiować Miłości! Po pros­tu Ją poczuj...bez zbędnych pytań.

Za każdym ra­zem, pat­rząc na spa­dająca gwiazdę, przed myśl prze­biega nam marze­nie. Nasz realizm nie poz­wa­la wie­rzyć, ,że się spełni, ale i myśli­my życze­nie. Chce­my choć przez chwilę poczuć się jak w bajce.

Marze­nia są jak mo­tyle. Uwiel­biają uciekać, gdy je go­nimy. Tyl­ko, że jeśli przys­ta­niemy, one i tak od­lecą, by da­lej podzi­wiać świat. A tak przy­naj­mniej ma­my wrażenie, że zbliżamy się do nich cho­ciażby na milimetr.

Bo w teat­rze życia, nie ma prób, od ra­zu przechodzi­my do przed­sta­wienia swo­jej ro­li, mi­mo bra­ku sce­nariu­sza na przyszłość.

Dot­knąć nieba,złapać wiatr, od­na­leźć szczęście i ra­dość dnia.

Cza­sami trze­ba się zat­rzy­mać , wziąć od­dech , by móc biec da­lej przez życie ...

Jeżeli już mu­sisz się gdzieś w życiu śpie­szyć, śpiesz się tyl­ko do te­go, by żyć w nim wolniej.

La­tem, świat się ścieli kwiatem.