Każdy może zro­bić coś dla dru­giego człowieka. Po­daro­wać uśmiech, po­wie­dzieć kil­ka miłych słów, dob­rze roz­pa­mięty­wać we wspomnieniach... To nap­rawdę tak niewiele.

Na naszej drodze życia stają ludzie, którzy pot­ra­fią dać ser­cu duchową strawę, po­wodując, że roz­kwi­ta jak kwiat.

Raz je­den, proszę, do kie­sze­ni głębo­ko scho­waj przeszłość. Uśmie­chnij się do gwiazd, puść oko księżyco­wi i zacznij żyć jak gdy­by nig­dy nic.

Każdy dzień zos­tał da­ny człowieko­wi po to,aby mógł czy­nić go jeszcze piękniejszym.

Za­miast ana­lizo­wać przeszłość weź swój ple­cak na ple­cy i ruszaj z uśmie­chem drogą tęczy ku przyszłości roz­dając ludziom płat­ki uśmiechów i kwiaty miłości.

I w sza­rości dnia po­win­niśmy znaj­do­wać ra­dość, a przy­naj­mniej jej szukać...

Naj­piękniej­szy blask nie pochodzi z błys­ku błys­ka­wicy, płomienia świecy czy na­wet pro­mienia słońca. Naj­piękniej­szy blask płynie pros­to z ludzkiego serca...

Nie prag­nij być gwiazdą, bo mi­liony ich na niebie jaśnieje. Prag­nij być Słońcem, bo ja­ko je­dyne w cen­trum widnieje.

Tyl­ko na fo­tog­ra­fii, czas poz­wa­la się zatrzymać.

Kiedy dzielisz swo­je ser­ce z drugą osobą, na­wet ka­mień wy­daje się uśmie­chać, a świat jest w od­cieniach różu.

Wspom­nienia poukładała w różne al­bu­my. W za­leżności od pot­rzeb, wyj­mo­wała kon­kret­ny, by zapłakać gorzko lub uśmie­chać się choć przez chwilę.

Mieć dla ko­goś wsta­wać ra­no, uśmie­chać się, sta­rać się coś osiągnąć, żyć.