Bo życie trze­ba przeżyć tak, by spoglądając w lus­tro móc wciąż się do siebie uśmiechać.

Przyszła je­sień, więc zaczy­namy myśleć, bo co in­ne­go ro­bić, kiedy za ok­nem tak ład­nie pada.

Życie jest jak paląca się za­pałka, choć da­je ciepło, ład­nie wygląda, oświeca drogę, to zbyt krótko trwa jej istnienie.

Cała łąka pięknie wygląda, ale tyl­ko je­den kwiat ład­nie pachnie i przy­ciąga swoją wyjątkowością.

Gdy gra mu­zyka każdy prob­lem wnet umyka Niech Ci więc ona miłą będzie i dob­ry hu­mor wnet przybędzie.

Ko­loro­we liście leżą pod drze­wami, jed­ne szczęściem , in­ne roz­paczą, płaczą.

Tak jak liście kochają rosnąć, a później la­tać, tak człowiek po­winien kochać i żyć...

Każdy ra­nek da­je szansę na to, by wie­czo­rem móc po­wie­dzieć: to był szczęśli­wy dzień.

Miłość to do­tyk, który da­je ciepło. Gest, który tłumaczy, że nie mu­sisz się zmieniać. Możesz zos­tać ta­ki, ja­ki jesteś.

Wys­tar­czy wątła is­kier­ka by spłonął las… po­dob­nie i dusza pot­rze­buję małej is­kier­ki z krze­mienia miłości by zacząć płonąć.

Życie jest jak las... Nig­dy nie wiado­mo kiedy ober­wiesz z gałęzi i jak boleśnie.

Każdy z nas jest in­nym liściem. Ale to dob­rze. Ra­zem tworzy­my piękny las.