Życie często wy­puszcza nas w las, my za­miast od­na­leźć właściwą ścieżkę, zas­ta­nawiamy się dlacze­go nas to spotkało.

Dziś pat­rzę w słońce A mo­ja twarz płonie Nie ufaj naturze Pat­rz jej na dłonie..

Pal­cem po mapie zwie­dzać świat wyludniony gdzie nie szu­mi morze w sztor­mo­wej zagładzie świat, który nie zna łez ni ludzkiej niedoli

Jak smut­no szu­mi morze a ser­ce ścis­ka żal... Ach, gdzie jest to miej­sce, gdzie jest ten czas Gdzie jest me szczęście i ra­dości czas

Szu­mi strumyk... Bieg­nie czas... Pędzą chwile...Wszystko minie..

Niebo spłaka­ne deszczem krop­le wys­tu­kują rytm

Nic tak nie us­po­kaja jak jaz­da bu­sem z włas­ny­mi prze­myśle­niami... ~ Mrs Vercetti

Deszcz na wszys­tkich pa­da jednakowo.

Nic nie jest da­ne na zawsze. Każda pie­szczo­ta, kiedyś odchodzi. Kur­ty­na opada. Zaczy­na się no­wa scena.

Jeśli nie masz nic do po­daro­wania in­nym, po­daruj im uśmiech.

Za­miast wy­syłać co dzień og­romny bu­kiet kwiatów, wy­sil się. Wy­hoduj jedną różę i po­daruj ją oso­biście. Bo da­ru z ser­ca nie zastąpią żad­ne pieniądze.

Na­wet naj­mniej­sza dłoń może pop­ro­wadzić Cię przez życie.