Marzę o cof­nięciu cza­su. Chciałbym wrócić na pew­ne roz­sta­je dróg w swoim życiu, jeszcze raz przeczy­tać uważnie na­pisy na dro­gow­ska­zach i pójść w in­nym kierunku.

Na­wet naj­większe fa­le roz­proszą się na ska­le jed­nak wo­da drąży skałę bar­dzo wytrwale.

Naj­piękniej­sze chwi­le spędza­my z gro­nem praw­dzi­wych przyjaciół

Sztorm łez. Hu­ragan myśli. Trzęsienie roz­dzierające duszę. Me­teoro­lodzy nie by­li w sta­nie te­go przewidzieć.

Gdy na morzu sza­leje sztorm, gdy wiat­ry roz­bi­jają wzburzo­ne fa­le, miło jest usiąść na brze­gu i ob­serwo­wać walkę żywiołów..

Człowiek bez marzeń tkwi w miej­scu, niczym sta­tek na mieliźnie.

Jes­teśmy jak stat­ki zma­gające się ze sztor­mem. Wal­czy­my z fa­lami, lecz one i tak wdzierają się pod pokład, krop­la po krop­li odkładając sól w zęzie.

Ry­bacy wiedzą, że morze jest niebez­pie­czne, a sztorm straszli­wy, jed­nak nig­dy nie trak­tują tych niebez­pie­czeństw ja­ko wys­tar­czające­go po­wodu do te­go, by po­zos­tać na brzegu.

...A włosy je­sieni wdzierają się mi­mocho­dem w ra­miona la­ta, otu­lając je złotą nitką słoneczne­go blasku...

- Za­tańcz ze mną, proszę... - po­wie­działa sa­mot­ność stojąc przed lustrem...

Po­zytyw­ne myśle­nie, jest jak dob­ry prze­wod­nik, zaw­sze pop­ro­wadzi od­po­wied­nim szlakiem.

Daj się por­wać mu­zyce, a ona już cię sa­ma w tańcu poprowadzi.