Miłość nie wybiera i przychodzi znienacka, jest częścią przeznaczenia to jest prawdą i basta! Nie możemy jej dostać lub zna­leźć na siłę

O ile świat byłby piękniej­szy, gdy­by ludzie za­miast oce­niać po­wie­rzchow­nie smu­tek sza­rych, deszczo­wych dni, wniknęli w piękno je­go kropel.

w deszczach wiel­kie nadzieje i małe tęsknoty, w krop­lach uśmie­chy, za­pom­niane spojrzenia

Słońce – naj­bar­dziej prze­ciw­depre­syj­ny śro­dek na Ziemi.

Pat­rząc w niebo nie znaj­dziesz szczęścia. Cza­sami mu­simy upaść, by je zauważyć.

Nie znaj­dziesz piękna stworze­nia w zachodzie słońca, nim nie od­kry­jesz go wpierw w dru­gim człowieku.

Na żad­nym ze­garze nie znaj­dziesz wskazówek do życia.

Bądź przechod­niem wędrującym po ścieżkach ludzkich serc. To, co w życiu naj­cenniej­sze, znaj­dziesz tyl­ko w dru­gim człowieku.

Życie to na­jag­re­syw­niej­sza wal­ka i naj­piękniej­szy taniec.

Miłość po­win­na być chustą z naj­de­likat­niej­sze­go ma­teriału, którą ciepły wiatr wpra­wia w ta­niec, a na­wet naj­straszniej­szy wicher jej nie ro­zer­wie. Na sta­re la­ta win­na chwy­tać wiatr w rękaw i uno­sić jak na skrzydłach...

Kiedy kąci­ki ust z lek­kością się unoszą uka­zując w oczach is­kier­ki ra­dości to i ser­ce zaczy­na swój bez­wa­run­ko­wy, pro­mien­ny taniec

Życie lu­bi zas­ka­kiwać. Ono ma swój włas­ny, niez­ro­zumiały dla ni­kogo ta­niec i często ro­bi pi­ruety, od­wra­cając się przy tym o 180 stopni.