Cza­sem chcesz popędzić czas, jak szyb­kiego ko­nia, by do przo­du gnał, a cza­sem chcesz zat­rzy­mać czas, uwiązać przy budzie jak psa.

Jeśli chcesz uderzyć, uderzysz. Słabość cię poniesie. Siłą cha­rak­te­ru jest zat­rzy­mać pięść w powietrzu.

Choć raz roz­wiązać sznu­rowadła marzeń i zat­rzy­mać biegnący czas.

Cza­sem w biegu po codzien­ność trze­ba się zat­rzy­mać, przyj­rzeć włas­ne­mu ser­cu, od­ko­pać uk­ry­te w nim skar­by i przy­pom­nieć mu, jak moc­no pot­ra­fi kochać.

Piękno górskiego stru­mienia, to nie tyl­ko je­go szmer czy czys­ta, życiodaj­na wo­da,…ale też różno­rod­ność ka­myków…jed­ne są ko­loro­we in­ne sza­re a jeszcze in­ne niczym gwiaz­dy od­bi­jają każdy pro­myk słońca…Wszys­tko to ja­ko całość sta­nowi piękno, przy którym można się zat­rzy­mać i zachwy­cić…

Można zachwy­cić się kwiatem będąc przechod­niem...Aby zachwy­cić się je­go wnętrzem, trze­ba się przy nim zat­rzy­mać i poświęcić mu swój czas. Tak sa­mo jest z człowiekiem.

Wios­na jest po to, żeby się za­kochać, je­sień - żeby pielęgno­wać miłość.

Młodość zachłan­nie wy­rywa kar­tki z ka­len­darza życia... Je­sień naszych dni prag­nie je tam zatrzymać...

Ciepłe ser­ce wzbo­gaco­ne ot­wartością rąk czy­ni ze zwykłych sy­tuac­ji, wy­darze­nia do których cu­dow­nie jest wra­cać we wspomnieniach...

Człowiek jest ty­le wart, ile ma w głowie, sam wiek met­ry­kal­ny nie czy­ni człowieka wartościowszym.

Róża ma kol­ce, a za­razem wielką za­letę z tego, iż kłując nieroz­ważne­go, czy­ni zeń mądrego...

Coś nie wieżę ci kocie, bo ci źle z oczu patrzy