Ze smut­kiem mi nie do twarzy więc uśmiech so­bie przykleiłam.

Miłość to nie czułe słowa wy­pisa­ne na kar­tce pa­pieru. Jest ona wte­dy, kiedy ser­ce dyk­tu­je jej pros­to w oczy, że chce spędzić z nią każda se­kundę swo­jego życia.

Uśmie­chając się do na­pot­ka­nych ludzi, tak nor­malnie , zwyczaj­nie po ludzku, możemy im spra­wić od­ro­binę ra­dości, a i so­bie nas­trój poprawić.

Je­sień ob­sy­puje złotem liście drzew niebo zachodzącym słońcem urzeka ba­bie la­to pieści jak cu­dow­ny sen by zachwy­cić się uśmie­chem człowieka…

Wys­tar­czy ot­worzyć od­ro­binę swo­je ser­ce, by dos­trzec piękno świata i dob­roć ludzi

Próbując złapać od­ro­binę wiat­ru w garść, to tak jak­by próbo­wać pochwy­cić Twoją miłość, która ucieka między szcze­lina­mi dłoni...

Cu­dow­nie po­witać wschód słońca, po długim je­go zachodzie....

ra­no wcześnie wstać wdychać woń roślin lasu po­witać czule

Smu­tek to ludzka rzecz, lecz nie war­to iść przez życie ze smutną miną. Każdy dzień po­win­niśmy zaczy­nać z us­mie­chem na twarzy z wiarą,że ten dzień będzie wyjątkowy.

Wyjątko­wy człowiek jest jak czte­rolis­tna ko­niczy­na [...]. Spo­tyka­ny rzad­ko, ale da­je wiele ra­dości i nadziei na szczęście [...].

Na­wet naj­gor­szy dzień nie jest w sta­nie poz­ba­wić ma­gii i ra­dości no­cy, dopóki ludzie mają prag­nienie wspólnie za­palać gwiazdy…

Smut­ne ciem­ne niebo kołysze gwiaz­dy, deszcz znów lek­ko uderza o sa­mot­ne serce...