nie da się tak po pros­tu zniknąć zaw­sze po­zos­ta­nie po nas ja­kiś ślad - choćby kar­tka pa­pieru za­pisa­na naszym pis­mem, czy miłość do nas w ser­cu in­ne­go człowieka

Niekiedy sny są tak realis­tyczne, że po prze­budze­niu przez ja­kiś czas zas­ta­nawiamy się, czy to co nam się przyśniło, nie wy­darzyło się naprawdę.

Człowiek raz na ja­kiś czas mu­si wy­buchnąć płaczem. To po­maga i da­je wiarę na lep­sze jutro.

Pa­miętaj, że wszys­tko, co uczy­nisz w życiu, zos­ta­wi ja­kiś ślad. Dla­tego miej świado­mość te­go, co robisz.

Cze­kasz na miłość jak na ja­kiś cud. A to prze­cież my jes­teśmy cu­dem. Wszys­tko w naszych rękach…

Na­wet w naj­smut­niej­szych oczach można dos­trzec ja­kiś płomyk nadziei... jeśli zat­rzy­mamy się przy człowieku dłużej niż na chwilę.

Na­wet gdy­by zły los miotał na­mi jak rwąca rze­ka miota łupinką orzecha, nie traćmy nadziei… Zaw­sze jest ja­kiś brzeg do które­go za­winiemy by roz­począć no­we życie...

W życiu ważne jest, aby wie­rzyć, że gdzieś, w morzu ka­mieni, znaj­du­je się ten je­dyny, tak up­ragniony bursztyn.

Człowiek jak kwiat zak­wi­ta i przek­wi­ta na oczach świata.

Z dnia na dzień nie zmienisz swe­go życia na lep­sze, ale z każdym wscho­dem słońca możesz pos­ta­wić ko­lej­ny krok na drodze zmian.

Ow­szem, nie zat­rzy­mam wiat­ru, ale prze­cież zaw­sze mogę stanąć mu na drodze.

Na naszej drodze życia stają ludzie, którzy pot­ra­fią dać ser­cu duchową strawę, po­wodując, że roz­kwi­ta jak kwiat.