Gdy noc przesłania niebo płaszczem gwiazd, znaj­duję wspar­cie w pięknie tych mi­got­li­wych ścieżek pou­czających mnie, jaką drogą po­winienem pójść…

O ile świat byłby piękniej­szy, gdy­by ludzie za­miast oce­niać po­wie­rzchow­nie smu­tek sza­rych, deszczo­wych dni, wniknęli w piękno je­go kropel.

Deszcz pięknie pachnie, gdy wtu­le­ni w siebie łapią krop­le za­kocha­ni .

Żeby kołem for­tu­ny zakręcić, wys­tar­czy far­towna oś… aby pięknie Świat za­wiro­wał... niezbędny jest ten Ktoś.

Są uczu­cia, których nig­dy nie uda się pięknie ub­rać w słowa...

Cza­sami szu­kanie wlas­ci­wej dro­gi zaj­mu­je nam dok­ladnie chwi­le a cza­sami pol zy­cia.Wiec jes­li to ta wlas­ci­wa dro­ga,od­waznie po niej sta­paj,nie boj sie,ze upad­niesz,a tym bar­dziej nie słuchaj doradców

W wyp­cha­nym por­tfe­lu cza­sem nie ma miej­sca na serce.

Od praw­dy można uciec tyl­ko na chwilę. Prędzej czy później da o so­bie znać, przy­pom­ni i ot­worzy oczy.

Współczes­ne księżniczki pocho­wały się w komórkach... a prze­cież z wieży lep­szy zasięg.

Księżniczka zaszyła się w wy­sokiej wieży. Chciała uciec od prob­lemów, więc za­mykając drzwi wyrzu­ciła kluczyk. Za­pom­niała, że tym sa­mym wpro­wadza się w no­we kłopoty.

Ręka to faj­na spra­wa. Nie an­gażuje spec­jalnie oso­by, która ją da­je, a bar­dzo us­po­kaja tę, która ją otrzymuje.

Nieje­den człowiek chciałby uciec tam, gdzie szczęście trzy­ma nadzieję za rękę, a wiatr me­lodię miłości nuci.