Smu­tek roz­proszy się jak słońce wsta­nie. On jest jak mgła.

Mgła to ta­ki niepokój że słońce nam już się nie zdarzy bo co może kryć się po dru­giej stro­nie tej sa­mej rzeki

Jest ta­ka mgła co budzi się z człowiekiem i zasłania oczy na wszys­tko co piękne.

opasłe chmu­ry w myślach to nic in­ne­go - jak czar­na przystań wys­tar­czy od­wrócić się plecami by in­ny wi­dok mieć przed oczami

Chwi­la szczęścia, w ra­mionach najdroższe...z­pie­czna przystań.

Być ar­tystą i mieć włas­ny świat twórczy znaczy: na morzu wy­padków no­sić swą przys­tań ze sobą.

Nie pędź tak przez świat ! Przys­tań i dos­trzeż chwilę. Uciesz się nią, bo właśnie z ta­kich drob­nostek składa się nasze życie.

Nie każdy port jest oj­czyzną, nie każda przys­tań domem. Po­dob­nie by­wa cza­sem z nad­brzeżem ludzkich ramion...

Nie pędź za wichrem. Przys­tań, choć na chwilę.

Wstało słońce , ja z nim. Wędro­waliśmy...od wscho­du do zachodu...razem.

By­cie ra­zem to nie tyl­ko świado­mość, że dzieli się z kimś życie. By­cie ra­zem to także czu­cie blis­kości i cen­ne­go ciepła dru­giej osoby.

Jeśli pat­rzy się ra­zem w górę, niebo się przybliża.