Liście szeleszczą W par­ku alejkach Do naszych wspomnień Długa kolejka

Tak jak mały pro­myk światła jest w sta­nie rozświet­lić wiel­ki mrok, tak małe dob­ro ma siłę ,aby po­konać wiel­kie zło.

W sied­miomi­lowych bu­tach szyb­ko po­konasz od­ległość, ale dro­ga ta nicze­go cię nie nauczy.

ilek­roć przy­padek ot­worzy nam drzwi to przez­nacze­nie nam je zam­knie bo nasz los stwier­dzi iż nie tędy droga...

Każda dro­ga zda­je się być mniej da­leka, gdy wiesz, że u jej kre­su ktoś na Ciebie czeka.

Nic to, że dro­ga jest wy­bois­ta i usłana kłoda­mi…odkąd ma­my czwo­ro rąk i wspólny cel wszys­tko pokonamy.

Kto ma ser­ce ot­warte, naj­de­likat­niej­szy szept miłości usłyszy.

Wiatr przew­ra­ca te drze­wa które mają najsłab­sze korzenie.

Na­wet sil­ny dąb upad­nie, gdy mu korze­nie podmyje...

Tyl­ko to co za­puściło w nas korze­nie będzie niemożli­we do usu­nięcia. Na­wet za­kopa­ne głębo­ko kiedyś znów wykiełkuje.

Szu­kamy od­po­wie­dzi w gwiaz­dach, po­tykając się o korze­nie praw­dy na ziemi.

Książki, które uczą życia, mają dob­re i złe strony.