Życie toczy się w tle, zos­ta­wiając śmier­ci pier­wszy plan.

Jed­na łza, tak krucha a pot­ra­fi zmienić mi­liony is­tnień. By­wa także, że i morza łez po­zos­tają niezauważone.

Bo żyć, to cie­szyć się z małych rzeczy uśmie­chem pi­sać prozę pięknych chwil być is­krą, która płomienie roz­nieca i ra­dością ko­lorującą sza­rość smut­nych dni…

Sa­mot­ne dźwięki ser­ca tańczą z natłokiem myśli w głowie. I płynie ta­ki rytm w żyłach... I ucieka me­lodia spod powiek...

Marze­nia ja­ko me­lodia życia. Zdo­bywa­ne ce­le nutami.

Jest me­lodia, która co im noc ciem­niej­sza, tym jaśniej­sze po­budza gwiaz­dy. Jak od­da­lone echa z niebios i kształtem jest przeszłości, która po­noć nig­dy nie wra­ca. Wo­bec niej, reszta jest... jak­by niczym.

Me­lodia ma­gicznych uśmiechów. Źródla­ny po­tok wy­lanych łez. Sze­lest tętniących oddechów I szczęścia łamiący się kres.

przy­jaciele są jak mu­zyka, piek­na me­lodia w nud­nie brzmiącej rzeczywistości...

Szczęśli­wy to człowiek, który zna­lazłszy przy­jaźń, za­mieni ją w miłość i wier­nym jej być potrafi.

Bar­dzo łat­wo doj­rzeć światło w ciemności, o wiele trud­niej­sze jest dos­trzeżenie ciem­ności w blas­ku światła.

Z ko­bieta­mi jak ze słońcem, jak go brak to smut­no i zim­no, jak jest, to jest jas­no, ciepło i we­selej, a jak za długo wys­ta­wisz się na urok słońca to i za­rumienić się można.

Szczęście ma wiele twarzy... dla jed­nych są to pieniądze... dla in­nych rodzi­na... a jeszcze in­ni sta­wiają na WŁAS­NE szczęście...