Od­da­nie ufność Niemożli­we możliwym Rosnąć miłością

Codzien­ność nie mu­si być ko­loro­wa. Sza­rość ma też swój urok, bo gdy­by codzien­nie było kolorowo to nie cze­kałbyś na lep­szy dzień... Trze­ba być tyl­ko na ty­le silnym, aby w tej urok­li­wej sza­rości wytrwać.

Nig­dy nie jest zbyt późno by stać się lep­szym człowiekiem... Na dob­ro, czas zaw­sze jest odpowiedni...

Naj­ważniej­sza jest świado­mość, że mam rodzinę. Nieważne jak jest, gdy wra­cam do domu..

… świado­mość jest jak księżyc… i tak jak księżyc, świeci „od­bi­tym blas­kiem” Naszej podświadomości…

Cu­dow­nie jest mieć świado­mość, że po­tyka­my się każde­go dnia aby za którymś pot­knięciem upaść na szczęście.

Miłość to siła, która niero­zer­walnie łączy, spa­ja w jed­no i nie poz­wa­la wy­powiadać słów, które tak bar­dzo ludzi dzielą. Bo miłość to niemożność wyob­rażenia so­bie życia bez tej oso­by.

Życie może być piękne, pod wa­run­kiem, że ma się je z kim dzielić. Świado­mość stra­conej szan­sy pa­li naj­bar­dziej duszę.

Zachwy­cająca jest świado­mość, że jut­ro też wsta­nie no­wy dzień i będziemy mieć czas na no­we błędy

Źle za­wiąza­ny su­peł roz­wiązu­je się. Z każdym błędem uczy­my się wiązać dokładniej.

Na­tu­ra rzeczy, odkłada się po kątach w sza­fie i ja­ko żywe zbior­ni­ki kurzu.

"Zro­zumienie i ak­ceptac­ja to naj­piękniej­sze da­ry ja­kie prag­nie dos­tać w swoim życiu oso­ba niepełnos­praw­na." ~Pa­weł Rychlica.